ชีวิตนักข่าว(สาว)      

ถ้าจะพูดถึงเรื่องของการทำงานแล้ว อาชีพที่พี่กำลังทำอยู่ตอนนี้ อาจจะไม่เหมือนกับอาชีพอื่นๆ แล้วก็ไม่ใช่อาชีพที่หลายๆ คนนึกถึงเป็นอันดับต้นๆ ซักเท่าไหร่ เพราะอาชีพนี้เรียกได้ว่าอยู่ข้างหลัง ... มีเครื่องมอีแค่ปากกา (ตอนนี้เป็นเครื่องคอมพิวเตอร์) กับเนื้อที่ให้หน้านังสือพิมพ์เท่านั้นเอง

แต่ถ้าจะว่าถึงความ "สนุก" แล้ว เชื่อว่าไม่แพ้อาชีพอื่นเลย เพราะว่าจากที่ตรงนี้ได้พบ ได้พูดคุย ได้รู้ ได้เห็น ได้สัมผัสกับอะไรหลายๆ อย่าง เหตุการณ์หลายๆ เรื่องที่บางคนจะไม่มีโอกาสได้พานพบเลย... จะมีอาชีพไหน ที่ได้พบปะพูดคุยกับผู้บริหารจากหลายๆ บริษัท บางครั้งก็มาจากต่างประเทศ คิดดูสิ อุตสาห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาเพื่อมาคุยกับเรา.... (จริงเค้ามาทำงาน แล้วก็เชิญนักข่าวไปคุยด้วยน่ะ..) จะมีอาชีพไหน เข้าไปในสถานที่ๆ ปกติเค้าไม่ให้เข้า..... เรียกว่าเจาะลึก ทุกสถานการณ์ ได้อย่างนักข่าว ได้พูดคุยกับทีมงานบริหารประเทศ (บอดีการ์ดบางคนตัวใหญ่มาก...น่ากลัว) แต่โชคดีที่พี่ทำงาน ในสายที่ไม่ได้เสี่ยงอันตรายอะไร ไม่ต้องฝ่าดงกระสุน ไม่ต้องเผชิญกับลูกระเบิด

เมื่อเร็วๆ นี้ก็มีโอกาสไปงานสัมมนาที่ต่างจังหวัด... หลายคนอาจจะอิจฉาอยู่แน่ๆ ได้ไปต่างจังหวัด ได้ไปต่างประเทศ.... แต่มันก็ไม่ได้สบายอย่างนั้นไปหมดหรอกจ๊ะ เพราะว่าความรับผิดชอบที่เราต้องมีไง ทำให้เราไม่ได้ผ่อนคลายกับการเดินทาง เหมือนกับเราไปเที่ยว ไม่มีอิสระที่จะทำอะไรจนกว่างานจะเสร็จ.... แล้วก็ต้องทำงานแข่งกับเวลา แข่งกับการปิดต้นฉบับ เพื่อจะได้ออกมาเป็นหนังสือพิมพ์ที่น้องๆ นั่งอ่านไงจ๊ะ

บางครั้งพี่เองก็ต้องส่งงานทางโทรศัพท์ บางครั้งก็ส่งแฟกซ์ บางครั้งก็ต้องใช้สื่ออิเล็กทรอนิกส์ช่วย.... อย่าเพิ่งนึกถึงโน้ตบุ๊คเลยจ๊ะ พี่ยังไม่มีงบประมาณขนาดนั้น แต่เข้าร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ แล้วพิมพ์งานส่งข่าวไปเท่านั้นเอง....

น้องๆ สนใจงานนักข่าวขึ้นมาบ้างไหม ? เอาไว้พี่จะเก็บเรื่องราวการทำงานมาฝากน้องๆ อีกนะจ๊ะ ตอนนี้ก็ตั้งใจเรียน เป็นเด็กดีของคุณพ่อ คุณแม่ก่อนเนอะ...

พี่เอ๋