ชามะนาวกับสาวกินไก่

สวัสดีค่ะ พบกันอีกแล้วในฉบับที่ 4 นี้ ตามที่บอกไว้ว่าฉบับนี้จะมีเรื่องในแวดวงมาให้อ่านกัน ก่อนอื่น การที่จะเข้ามาเป็นนักข่าวได้นั้น ต้องมีสัญชาติญาณค่ะ อย่างน้อยต้องเป็นคนช่างสังเกต ช่างจดจำ และจากประเด็นดังกล่าวนี้เอง ตั้งแต่ที่พี่เริ่มทำงานใหม่ๆ พี่ก็เริ่มเก็บรายละเอียดของนักข่าวและผู้ที่เกี่ยวข้อง ไม่ว่าจะเป็นประชาสัมพันธ์ (พีอาร์) หรือกระทั่งแหล่งข่าวเอง

ขอเริ่มจากอาชีพใกล้ตัวก่อนคือ นักข่าว น้องๆหลายคนอาจจะงงว่ามีเรื่องอะไรน่าสังเกตบ้างนะ แต่จากการพบปะ ทานข้าว (กรณีนี้ไม่เกี่ยวกับการออกเดท แต่เป็นการบำบัดความหิวเมื่อถึงเวลารับประทานอาหาร)พบว่า นักข่าวที่เก่งๆ ส่วนใหญ่ ชอบดื่มน้ำชามะนาว

"เอ๋รู้ไหม นักข่าวที่เก่งๆ น่ะ ชอบดื่มชามะนาวกัน "

ซึ่งอันนี้พี่เองก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ว่าชากะมะนาวจะบอกถึงความเก่งได้อย่างไร แต่หลังจากนั้นมาพี่ก็พยายามสังเกตและตั้งข้อสมมุติฐาน ...

บางทีอาจจะเป็นเพราะเวลาไปแถลงข่าวมักจะมีชา กับกาแฟให้เลือก พร้อมกับมะนาวฝาน

....ทำให้นักข่าวที่หลงกินของในงานบ่อยๆ ติดได้ และเมื่อติดแล้ว ยามสั่งน้ำมาดื่มก็จะเป็น..ชามะนาว ดังนั้นถ้าน้องเรื่อนเกี่ยวกับนิเทศศาสตร์ พยายามหัดดื่มข่มไว้ก่อนได้เลย

การปฏิบัติตนยามทำงานก็มีความสำคัญเช่นกัน

พี่เองยอมรับว่าเป็นนักข่าวนี่ทำให้มีโอกาสได้รับความรู้มากมาย ขณะเดียวกันก็มีโอกาสอื่นๆ มากมายเช่นกัน เป็นต้นว่า อาหารการกิน

ห้าม...เด็ดขาด ห้ามตะกละ

เพราะการกินตามมารยาทกับการกินแบบไม่เคยได้กินแล้วรู้สึกถูกปาก(ของแพง?)นั้นสามารถเห็นได้ชัด พี่เองเคยเห็นนักข่าว(สาว สวย แต่มีแฟนแล้ว)นั่งทานอาหารร่วมโต๊ะกับพี่ และแหล่งข่าวซึ่งมีตำแหน่งสูงสุดในบริษัท เมื่อแรกเริ่มก็ปกติเหมือนกับการทานอาหารธรรมดา แต่พอเวลาผ่านไปประมาณ 20 นาที น้องเชื่อไหม? ว่าจานแบนๆ กลับมีกระดูกไก่กองขึ้นมาอย่างชัดเจน เสมือนภูเขาลูกย่อมๆ ...น้องเอ๋ย อย่าเชียวนะจ๊ะ ไม่งาม ไม่งาม แถมท้ายด้วยว่า หลังจากนั้น ก็เริ่มมีคนเป็นห่วงแฟนของเธอว่าจะเลี้ยงยังไงไหว ...

แล้วฉบับหน้าพบกันใหม่นะจ๊ะ