วิชาการดอทคอม ptt logo

เรื่องเล่าจากอดีตที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย

โพสต์เมื่อ: 10:13 วันที่ 21 ม.ค. 2552         ชมแล้ว: 1,004,225 ตอบแล้ว: 1,651
วิชาการ >> กระทู้ >> ครูอาจารย์ >> ครูคุยทั่วไป

ผมกับเพื่อนรัก อ.นิรันดร์ เจริญกูล เริ่มเรียนด้วยกันมาตั้งแต่ชั้นอนุบาลที่โรงเรียนสตรีทัดสิงหเสนี เราย้ายมาเรียนต่อที่เรียนโรงเรียนเดียวกันอีกที่ โรงเรียนวัดพลับพลาชัย ตั้งอยู่หลังวัดเทพศิรินทร์ เป็นโรงเรียนที่ตั้งอยู่ในบริเวณที่วัด ซึ่งแต่เดิมมีชื่อว่า “วัดโคก หรือ วัดโคกอีแร้ง” เรื่องเล่าว่า เดิมทีเป็นที่ประหารนักโทษ (เหมือนกับวัดสระเกศ ศพที่ประหารแล้วจะถูกส่งออกมาด้านหลังวัดสระเกศ บริเวณนั้นจึงถูกเรียกกันมาจนทุกวันนี้ว่า “ประตูผี”) บางครั้งก็ปล่อยให้อีแร้งมากินศพที่ถูกประหาร บริเวณนั้นจึงมีอีแร้งชุกชุม เลยเรียกว่า วัดโคกอีแร้ง สมัยที่เราเรียนอยู่นั้น ราว ปี พ.ศ.2507-2509 เมื่อมีการขุดถนนแถวห้าแยกพลับพลาชัยเพื่อซ่อมแซมครั้งใด จะต้องเจอโครงกระดูกอยู่ใต้ดินเต็มไปหมด ต่อมาเมื่อรัชกาลที่ 6 ตั้งกองเสือป่ารักษาดินแดนขึ้น และได้มีการซ้อมรบ พระองค์ได้มาตั้งพลับพลาเสือป่าขึ้นที่วัดนี้ ต่อมาวัดจึงเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น “วัดพลับพลาชัย”


 



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง





จำนวน 1505 ความเห็น, หน้าที่ | 1| 2| 3| 4| 5| 6| 7| -8- 9| 10| 11| 12| 13| 14| 15| 16|
ความเห็นเพิ่มเติมที่ 678 24 ก.ย. 2553 (11:25)

เชิญชมบทอัศจรรย์กลางท้องฟ้าที่นี่

http://www.vcharkarn.com/vcafe/139712


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 679 24 ก.ย. 2553 (11:39)

216062


โอ้โห ! เข้าไปดูมาแล้ว สุดยอด ทำกันอย่างเปิดเผย ช่างไม่อายผีสางเทวดา เห็นเขาเล่นกันเป็นกลุ่ม เป็นหมู่แบบนี้เขาเรียกว่า Se...หมู่หรือเปล่าหนอ


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ลองให้อากู๋ (Google) ช่วยค้นหาคำว่า "พิศดาร" และ "พิสดาร" ได้ความว่า
คำว่า "พิศดาร" ซึ่งเขียนผิด หาเจอ 271000 รายการ ในขณะที่ "พิสดาร"ที่เขียนถูก หาเจอ 1850000 รายการ
คิดเป็นคำที่ใช้ผิด ถึง 15 %


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 680 24 ก.ย. 2553 (15:03)

อีกคำที่ใช้ผิดกันจนเคยชินก็คือ "สถิต" มักไปเติม ย์ จนกลายเป็น "สถิตย์"
กูเกิ้ลหาพบได้ใกล้เคียงกัน หมายความว่าใช้ผิดถึง 50% ของการใช้งานทั้งหมด


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 681 24 ก.ย. 2553 (20:07)
จากความเห็น 670 ของอาจารย์นิรันดร์........................
......ได้แสวงหาหนังสือเวทย์มนต์คาถาของไสยศาสตร์มาอ่านฝึกฝนด้วย.....
และผมยังได้นำความรู้ที่เรียนไปเสาะหาความรู้เพิ่มเติมด้วย
ผมพยายามเสาะหาวิชาขอมดำดิน อยู่ยงคงกระพันชาตรี คาถามหาเสน่
เสกใบไม้เป็นต่อแตน ผูกฟางเป็น ... รักยม น้ำมันพราย ฯลฯ
ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้าย ผมไม่เคยประสบความสำเร็จกับวิชาไสยศาสตร์เลย

แยกกับดร.แขชนะ ไม่รู้ว่าไปอยู่หนองคาย ข้ามไปฝั่งลาว ได้วิชาของแสนตรีเพชรกล้ามาบ้างหรือไม่
-------------------------------------------------------------

สมัยที่เรียนที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย ผมก็มีความรู้สึกนึกคิดตลอดจนผลการเรียนไม่ต่างจากอาจารย์นิรันดร์เลยครับ คือห่วยมาก! จะว่าโง่ก็ไม่เชิง เพราะผมจำเรื่องราว เหตุการณ์และบทประพันธ์ต่างๆอย่างแม่นยำได้มากมาย แต่สิ่งเหล่านี้ไม่ได้ช่วยในการสอบเลย แต่กลับช่วยในการดำเนินชีวิตต่อมาได้อย่างมีความสุข คงเหมือนๆกับอาจารย์นิรันทร์ครับที่ เวลาครูออกข้อสอบนั้นครูถามไม่ตรงกับคำตอบของเรามากกว่า


สำหรับเรื่องติดตามศึกษาเกี่ยวกับไสยศาสตร์นั้นผมก็เอาเหมือนกัน ผมติดตามศึกษาตั้งแต่ชั้น ป.7 ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยแล้วครับ ดังที่เคยเล่าให้ฟังแล้วในความเห็นที่ 439 จะขอยกมาพูดอีกเล็กน้อยจะได้ไม่ต้องย้อนกลับไป


ในตอนต้นๆนั้นผมเคยเล่าเรื่องผีถ้วยแก้วให้ฟังแล้ว
แต่ตอนนี้จะเล่าอีกเรื่องหนึ่งที่ประหลาดและผมยังหาคำตอบไม่ได้แม้ใน
ปัจจุบัน

ผมมีเพื่อนอยู่ 3 คนคือ เอ็งฮี้ (หมอ)ยศอนันต์ และ ซุ่ยขี่ แซ่เหลี่ยง
เราเริ่มสนใจและเรียนวิชา "ไสยศาสตร์"
จากเพื่อนนักเรียนรุ่นพี่โรงเรียนอื่นอีก 2 คน
มีการฝึกปรือคาถาอาคมต่างๆอยู่นาน รวมทั้งเล่นเรื่องผีสางนางไม้ ผีถ้วยแก้ว
เราฝึกกันอยู่หลายเดือน ก็ถึงระดับที่ในวงการเรียกว่า
"เลยระดับเทวดา"ขึ้นมาแล้ว

รุ่นพี่ได้สอนอาวุธประจำตัวที่ได้ปลุกเสกขึ้นมา คือ "ใบไม้" และ "เข็ม"
หากมีภัยจะมาถึงตัวก็ให้เสก "ของ" นี้เข้าไปในตัวศัตรู ผมได้รับมอบ"เข็มปลุกเสก"มา 3 เล่ม ส่วยซุ่ยขีได้รับ "ใบไม้ปลุกเสก"
ในการเสก"ของ"เข้าตัวใครนั้น จะต้องมีท่าในการปล่อยด้วย
ผมก็ฝึกอยู่นานพอควร

แต่ที่จริงๆแล้วยศอนันต์และผมยังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
เราสนใจทางด้านวิทยาศาสตร์มากกว่า "การเล่นของ"นั้น
อาจารย์บอกว่าจะต้องมีข้อห้ามหลายข้อ
ข้อหนึ่งก็คือห้ามลอดราวตากผ้าที่ตากผ้านุ่งผ้าถุงผู้หญิง
ไม่งั้น"ของ"จะเสื่อม  สมัยก่อนนี้ผมเล่นซุกซนกับอาจารย์นิรันดร์มาก
มุดโน่นมุดนี่ ลอดอุโมงค์หลุมหลบภัยแถวๆสถานีรถไฟหัวลำโพง ไม่ได้สนใจอะไรนอกจากความสนุกแบบเด็กๆ อาจารย์ก็เลยบอกว่า
"เข็มที่ปลุกเสก"ที่ให้ผมมานั้นหนีกลับมาหาอาจารย์หมดแล้ว

มีอยู่วันหนึ่งพวกเราทั้ง 4 คนและเพื่อนรุ่นพี่อีก 2 คน
นัดกันมาฝึกเพิ่มพลัง"ของ" เราลองปล่อยของด้วยท่าต่างๆขึ้นไปบนฟ้า
และเฝ้าดูการเคลื่อนไหว
ปรากฏว่าทุกคนที่มาฝึกวันนั้นสามารถมองเห็นการเคลื่อนที่ของ"ของปลุกเสก"ทุก
คน ยกเว้นผมและยศอนันต์ ผมพยายามเพ่งกระแสจิตอย่างไร ก็ยังไม่เห็น
ก็เลยไม่คิดเอาดีทางนี้

ที่น่าแปลกคือ เพื่อนที่ชื่อ "ซุยขี่" เป็นคนขี้เล่นยวนๆกวนๆ
ยศอนันต์บอกว่าหมั่นไส้ซุ่ยจะลองแกล้งสนุกๆ
สักพักหนึ่งซุ่ยขี่มาบอกกับผมว่า ยศอนันต์มาแกล้ง เขาก็เลยปล่อย
"ใบไม้ปลุกเสก"เข้าสะโพกยศอนันต์ให้เข็ด หลังพักเที่ยงค่อยถอนออก
อีกสักครู่หนึ่งเห็นยศอนันต์เดินกระเผกมา บอกว่า ไปเล่นฟัดกับซุ่ยขี่มา
ไม่รู้อีท่าไหนเจ็บสะโพกจี๊กขึ้นมาทันที อีกสักพักหนึ่งหลังเที่ยง
ยศอนันต์ก็บอกว่าหายเจ็บแล้ว

ไสยศาสตร์จะมีจริงหรือไม่ผมก็ไม่ทราบชัด แต่เรื่องที่ผมเล่ามานี้ก็เป็นเรื่องจริงจากอดีตที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย เหมือนอาจารย์นิรันดร์ว่าไว้ เราคงไม่ประสบความสำเร็จกับวิชาไสยศาสตร์เลย

ส่วนที่ถามว่าตอนที่ผมไปอยู่หนองคายแล้วข้ามไปลาว ได้วิชาของแสนตรีเพชรกล้าหรือไม่นั้น ตอบว่า วิชาอย่างว่านั้นไม่ได้ครับ แต่ได้อย่างอื่นมาแทนคือ

เคล็ดลับการพูดภาษาอีสานแบบฟิสิกส์ควันตัม >>> http://www.vcharkarn.com/vcafe/98217  

แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 682 24 ก.ย. 2553 (20:47)

นอกจากตอนที่อยู่วัดพลับพลาชัย เราจะได้เรียนวิชาความรู้ที่ดีแล้ว
เราก็ยังได้เรียนรู้วิชาที่ไม่ดีด้วย
ผมไม่แน่ใจว่า หากเล่าไป จะเป็นการลบหลู่หรือทำลายชื่อเสียงของ
โรงเรียนที่เรารักหรือเปล่า

ห้องเรียนของผมนั้น เต็มไปด้วยเด็กซุกซนแก่นแก้ว(ที่ดีก็มาก ส่วนใหญ่อ.แขชนะเล่าแล้ว )
กิจกรรมแห่งความฉิบหายที่เราได้ฝึกฝนกันก็คือ การเล่นการพนัน
เด็ก ๆ หัดเล่นการพนันกันตั้งแต่อายุไม่ถึง 10 ขวบ
นอกจากเล่นกินลูกหิน ไพ่ขนมโก๋ โรตีสายไหม ฯลฯ
เราเล่น"ลูเทอร์"
ผมก็ไม่ทราบว่าเขาเล่นกันอย่างไร

นับว่ารอดปากเหยี่ยวปากกามาได้ก็เพราะไม่มีเงินนั่นเอง

คนที่เล่นนั่งล้อมวงกัน เอาธนบัตรขึ้นมาแล้วก็แพลมเลขบางตัว แล้วก็ทายกัน
ผมไม่เคยมีธนบัตรไปโรงเรียนเลยมีเงินไปโรงเรียนวันละ 50 สตางค์เท่านั้น
หมดสิทธิ์เล่นลูเทอร์ (ตอนนั้น ธนบัตรเล็กที่สุด ฉบับละ 1 บาท)

บทเรียนวิทยาศาสตร์ตอนนั้น มีผลงานนักวิทยาศาสตร์ท่านหนึ่ง
เป็นผู้ที่คิดค้นวิธีทางเกษตรอะไรสักอย่าง ชื่อว่า ลูเทอร์ เบอร์แบงค์
แทนที่จะเรียกว่าเล่นทายเบอร์แบงค์ เราก็เรียกว่า"ลูเทอร์"

นอกจากจะเล่นการพนันแล้ว ยังมีคนเฝ้าต้นทางด้วย
เนื่องจากห้องเรียนของเรามีทางเข้าทางเดียว
ผมอยู่ห้อง ป.6/2 เกือบสุดระเบียง(สุดทางเป็นห้อง 6/1)
ต้นทางเป็นห้อง 6/4 จะมีคนเฝ้าต้นทางตรงหัวมุม หัวบันได จุดเลี้ยวทุกจุด
ทางแยกทุกทาง
พอครูเดินมา คนเฝ้าต้นทางจะวิ่งพร้อมกับตะโกนว่า "ตำรวจมาแล้ว"
วงลูเทอร์ก็จะสลายตัว ไม่มีทางที่ครูจะจับได้


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 683 24 ก.ย. 2553 (22:16)

ขอบคุณอาจารย์นิรันดร์มากครับ


ผมจำได้แล้วบทเรียนเรื่อง "ลูเธอร์ เบอร์แบงค์ ผู้วิเศษแห่งต้นไม้"(ดูรูป) ห้องผมก็มีเล่นการพนันทายเบอร์แบงค์เหมือนกันครับ แต่พอครูสุวรรณีเดิน ต้นทางก็จะบอกว่า "เข็มมาแล้ว เข็มมาแล้ว"



หากจะพูดถึงเรื่องเกี่ยวกับการปลูกต้นไม้ ทำให้ผมคิดถึง "วิชาไม้ดอกไม้ประดับ" สมัยที่เรียนโรงเรียนวัดพลับพลาชัยเมื่อก่อนนี้ แต่เดี๋ยวนี้ไม่รู้ว่ายังมีวิชานี้หรือไม่ หรือเปลี่ยนชื่อเป็นอย่างอื่น มีหลายคนบอกว่า ตั้งแต่ปฏิรูปการศึกษามา มีการเปลี่ยนแปลงทุกสัปดาห์เลย ยังไม่ทันจะปรับตัวให้เข้ากับของใหม่เลย ก็มีที่ใหม่กว่ามาใหม่อีกแล้ว หรืออาจจะเป็นการออกแบบการจัดการเรียนรู้แบบ Backward (to canal) Design หรือเปล่าหนอ



วิชาไม้ดอกไม้ประดับ สอนโดยครูบุญรัตน์ โปขันเงิน ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับต้นไม้หลายอย่างจากครู รู้สึกสนุกและตื่นเต้นมาก เพราะเด็กกรุงเทพไม่ค่อยมีโอกาสปลูกต้นไม้เลย เด็กๆส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบวิชานี้ ไม่ใช่เพราะไม่ชอบต้นไม้ แต่เพราะครูบุญรัตน์ชอบเฆี่ยนนักเรียนแรงๆ เนื้อแตกทุกรายไป ใครไม่ฟังครูพูดเป็นต้องได้ถูกเฆี่ยน เด็กนักเรียนตั้งอกตั้งใจฟังครูบุญรัตน์สอนด้วยความสงบ"ราบคาบ"


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 684 25 ก.ย. 2553 (10:58)

ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนนี้ผมกับอาจารย์นิรันดร์จะสอบได้คะแนนไม่ดี แต่เราก็อ่านหนังสือมาก ผมโชคดีที่ได้เป็นกรรมการนักเรียนช่วยดูแลห้องสมุด ดังที่เคยเล่าให้ฟังแล้วในตอนต้น เรื่องใดที่ครูสอนในห้องเรียน เราสามารถมาค้นดูเพิ่มเติมได้ในห้องสมุด ผมสามารถขอยืมหนังสือได้มากและนานกว่านักเรียนคนอื่น สมัยก่อนนี้เราเรียนเกี่ยวกับประวัติบุคคลสำคัญของโลกมากมาย เราจะได้เรียนรู้ว่าวิธีคิดของท่านเหล่านั้นทำอย่างไร แต่เดี๋ยวนี้ผมรู้สึกว่ามันด้อยลงไป นักเรียนปัจจุบันชอบแบบ "สูตรสำเร็จ" ไม่ค้องคิดมาก ไม่ค้องเรียนรู้เพิ่มเติมมาก ถ้าเรียนวิทยาศาสตร์ก็จะเน้นแทนค่าสูตร โดยไม่อยากรู้ประวัติหรือที่มา



http://www.toulo.com/product/ViewPic.asp?pic=10298.jpg&BID=10298

ผมจำลูเธอร์ เบอร์แบงค์ได้เพราะเชื่อมโยงกับที่ครูบุญรัตน์สอนเกี่ยวกับการตอน การต่อกิ่ง การทาบกิ่ง และอื่นๆ ที่ทำให้ต้นไม้ต้นเดียวสามารถออกดอกได้ถึง 7 สี มีหนังสือเล่มหนึ่งที่ผมเคยอ่านจากห้องสมุดของโรงเรียนวัดพลับพลาชัย เป็นประวัติชีวิตของลูเธอร์ เบอร์แบงค์ พิมพ์โดยบริษัน ประชุมช่าง จำกัด


สมัยก่อนนี้แหล่งบันเทิงต่างๆที่จะยั่วยุเด็กให้ไปในทางเสื่อมเสียมีน้อยกว่าปัจจุบันมาก สิ่งที่อำนวยความบันเทิงให้กับผมและอาจารย์นิรันดร์ก็คือ "หนังสือ" มีหนังสือหลายเล่มที่อาจารย์นิรันดร์แนะนำให้ผมอ่าน และเป็นแรงบันดาลใจให้รักวิชาคณิตศาสตร์ เช่นหนังสือชื่อ "ยูเรก้า" ช่วยเปิดโลกทัศน์ทางคณิตศาสตร์ให้ผมอย่างมาก ผมรีบไปหาซื่อมาอ่านจากร้านศึกษาภัณฑ์ราชดำเนิน โจทย์หลายข้อในหนังสือชื่อ"ยูเรก้า"มีลักษณะคล้ายๆโจทย์ที่อยู่ในกระทู้นี้ครับ >> เสริมปัญญา เสริมความคิด ด้วยคณิตศาสตร์   http://www.vcharkarn.com/vcafe/140652


นอกจากหนังสือเหล่านี้แล้วยังมีพวกนิตยสารต่างๆ เช่นนิตยสารของ"สำนักพิมพ์ก้าวหน้า" ซึ่งตีพิมพ์หนังสือและนิตยสารที่น่าสนใจมากมาย ผมจำได้ว่าเป็นนิตยสารที่ให้สาระความรู้มากมาย มีการสอนภาษาอังกฤษด้วย และหนึ่งในนิตยสารของสำนักพิมพ์ก้าวหน้าก็คือนิตยสารสำหรับเด็กที่มีชื่อว่า "นิตยสารเด็กก้าวหน่า" ภาษาอังกฤษเขียนว่า Junior Progress ให้เกล็ดความรู้ต่างๆจากทั้งในประเทศและต่างประเทศ มีบทเสริมความรู้ที่สอดคล้องกับเรื่องที่เรียนในโรงเรียน


ผมจำได้ว่ามีอยู่ครั้งหนึ่งผมไปที่บ้านอาจารย์นิรันดร์สมัยนั้นอยู่แถวๆราชวัตร ไปพบน้องๆและคุณพ่อของอาจารย์นิรันดร์ ผมเห็นน้องของอาจารย์นิรันดร์คนที่ชื่อ"เทิด" กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างมีความสุข ผมก็เข้าไปถามว่าอ่านหนังสืออะไร เทิดตอบแบบเล่นๆแกมหัวเราะว่า อ่านนิตรสาร"เด็กถอยหลัง" (ตรงข้ามกับเด็กก้าวหน้า) คุณพ่อนิรันดร์หันควับมาบอกว่า มีที่ไหนกันนิตยสารเด็กถอยหลัง


สำนักพิมพ์ก้าวหน้าพิมพ์สิ่งหนึ่งที่เป็นยอดฮิตสมัยนั้นคือ "ไดอารี่" พอใกล้ๆปีใหม่ ผู้คนก็จะต้องถามหา "ไดอารีก้าวหน้า" จำได้ว่าร้านยงศิลป์ แถวๆวรจักรร ตั้งโต๊ะใหญ่ขายไดอารีก้าวหน้า เนื่องจากเป็นที่นิยมมาก จึงมีการพิมพ์ไดอารีเพื่อเอาใจคนกลุ่มต่างๆ เช่น ไดอารีสำหรับสตรี ไดอารีสำหรับเด็ก ไดอารีฉบับนำโชค ไดอารีฉบับตำรวจทหาร เป็นต้น


 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 685 25 ก.ย. 2553 (13:47)

หนังสือยูเรก้า จัดพิพม์ด้วยกระดาษอะไรก็ไม่รู้
ไม่นานก็กรอบจนเปิดอ่านไม่ได้ สีกระดาษก็ทึบ ๆ ทึม ๆ
ตัวหนังสือตัวโตแต่ก็อ่านไม่ค่อยง่ายเท่าใดนักเพราะกลืนไปกับสีกระดาษ
มีแต่คำถามกับรูป ประหลาด ๆ ไม่มีวิธีคิดวิธีทำอย่างที่มีในหนังสือเรียน
หรือที่ครูสอนในห้อง
เราต้องหาวิธีคิดของเราเอง
แต่ละคนก็จะมีวิธีคิดของตัวเอง
ผมกลับทำโจทย์หรือแก้ปัญหาในหนังสือนี้ได้เป็นส่วนใหญ่
เวลาทำก็ต้องหมกมุ่นอยู่กับมัน ขีดขีดเขียนเขียนไปเรื่อย ๆ
ถึงทำไม่ได้ก็ไม่ต้องกลัวสอบตก แต่กลับเพียรพยายามทำจนได้
แต่กลับสอบข้อสอบโรงเรียนตกเป็นส่วนใหญ่

โจทย์ปัญหาในโรงเรียน มักมีวิธีคิดที่ตายตัวตามที่ครูสอน
หากจำได้จะทำได้อย่างราบรื่นรวดเร็วและได้คะแนนดี


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 686 25 ก.ย. 2553 (19:29)

วันที่มีการเรียนเกี่ยวกับบทอัศจรรย์ของพระอภัยมณี-ผีเสื้อสมุทรนั้น มีเพื่อนนักเรียนหญิงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะข้างหลังผมหัวเราะกิ๊กๆอยู่ เพื่อนนักเรียนญิงคนนี้หน้าตาสะสวย มีนักเรียนชายต่างห้องหลายคนแวะเวียนมาพูดคุยกันบ่อยๆ เพื่อนคนนี้ชื่อ "บุญเจรียญ แซ่เฮง" พูดจาอ่อนหวานน่ารักมาก นับว่าเป็นเพื่อนที่ดีของผมคนหนึ่ง



หลังจากจบจากโรงเรียนวัดพลับพลาชัยไปหลายปี ผมไปพบกับบุญเจรียญอีกครั้งหนึ่งแถวๆบ้านหม้อ รู้สึกดีใจมาก เธอโตขึ้นเยอะ เป็นสาวสวยผมยาว หน้าตาเข้มๆดูคล้าย Ali McGraw (ดูรูป) เธอบอกว่าเปลี่ยนไปใช้นามสกุลแล้ว เป็น "บุญเจรียญ รัชตะสมภพ" คุยกันอยู่ตั้งนาน ผมเดินไปส่งเธอที่บ้านซึ่งทำการค้าพวกทำแหวน-เครื่องเพชรพลอยแถวๆบ้านหม้อ



หลังจากนั้นไม่นานผมไปขอความช่วยเหลือจากเธอ โดยผมเอาแหวนไปซ่อม วันนั้นไม่พบบุญเจรียญ แต่พบกับน้องสาวของเธอกำลังง่วนอยู่กับการร้องเพลง ผมถามว่าเพลงอะไร น้องบุญเจรียญตอบว่า เพลง "Pretty Ribbon" ของ Francis Yip ซึ่งกำลังฮิตโด่งดังในขณะนั้น เชิญฟังเพลงตัวอย่างได้ที่นี่ >> http://www.4shared.com/audio/28w53ohS/Frances_Yip_-_Pretty_Ribbons_1.htm


แต่อันที่จริงเพลงนี้เป็นของ Engelbert Humperdinck ปี 1967 แต่ Francis Yip เอามาร้องอีกทีหนึ่ง เชิญฟังได้ที่นี่ >>> http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=blueballoon&month=04-2007&date=28&group=7&gblog=25


พ่อผมไปติดต่องานแถวๆบ้านหม้อ ปรากกฏว่าพ่อผมก็รู้จักบ้านของบุญเจรียญ พ่อเล่าว่าทางบ้านบุญเจรียญกำลังยุ่งกับจัดงานแต่งงานให้กับลูกสาว ตั้งแต่สมัยนั้นมาผมก็ไม่ได้มีโอกาสพบบุญเจรียญอีกเลย ถ้าเธอมีลูก ป่านนี้ก็คงมีอายุ 30 กว่าปีแล้วครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 687 25 ก.ย. 2553 (22:53)

ที่พูดถึงบุญเจรียญเพราะมีเหตุการณ์ที่สำคัญอย่างหนึ่งต่อมาสำหรับผม.......



เรื่องมีอยู่ว่า เนื่องจากเรานั่งโต๊ะติดกัน ได้พูดคุยสนิทสนมกันทุกวันจนไหว้วานกันทำงานให้กันได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอทำอะไรให้ผมอย่างหนึ่งก็จำไม่ได้ ผมจึงอยากตอบแทนเธอ พอดีครูสอนภาษาไทยคือครูปราณีตสั่งงานให้นักเรียนทำป้ายคำศัพท์ไปติดบอร์ด คนละคำพร้อมทั้งหาความหมายละรายละเอียดมาเล่าสู่กันฟัง พอดีบุญเจรียญไม่ได้เตรียมมาผมจึงรับอาสาทำให้ บุญเจรียญได้คำว่า "โสกันต์" ผมก็ไปค้นมาให้เธอ ปรากฏว่าหลังจากค้นคำนี้ ก็เกิดจุดประกายให้ผมอยากค้นคว้าต่อ คำนี้หมายถึง "พิธีโกนจุก" ผมไปถามยายเกี่ยวกับการโกนจุก ยายก็เล่าให้ฟังเกี่ยวกับลูกของยายคนหนึ่ง (น้องของแม่) คือน้าจุก แล้วก็เล่าต่อถึงพิธีนี้ที่มักทำกันในช่วงตรุษไทย คือเดือน 4 ผมรู้สึกสนุกเพราะเห็นว่าแต่ละเดือนก็จะมีพิธีต่างๆที่ยายเคยทำ เลยค้นต่อไปเรื่อยๆ และไปหาหนังสือมาอ่านเพิ่มเติมคือ พระราชพิธีสิบสองเดือน จึงรักวิชาวรรณคดีไทย และประวัติศาสตร์ไทย จากที่ไม่เคยสนใจมาก่อน


 



ในปัจจุบันเราแทบจะมองไม่เห็น เด็กไว้ผมจุกกันแล้ว เนื่องจากความเจริญก้าวหน้า ของเทคโนโลยี และความหลากหลายทางสังคม ทำให้วัฒนธรรมหลายอย่าง ถูกลบเลือนไป โดยเฉพาะธรรมเนียมการไว้ผมจุก ซึ่งพลอยทำให้พิธีกรรมโบราณอย่าง โกนจุกก็พลันต้องค่อยๆเลือนหายตามไปด้วย


การไว้จุกของเด็กไทยในสมัยโบราณเป็นคตินิยม ที่ได้รับมาจากศาสนาพราหมณ์ โดยเทพเจ้า ในศาสนาพราหมณ์ จะไว้ผมยาว และขมวดเป็นมวยไว้กลางผม จึงมีการดัดแปลง มาใช้เป็นทรงผมเด็ก เพื่อให้เทพคุ้มครอง เมื่อเด็กผู้ชาย มีอายุประมาณ 11-13 ปี และเด็กผู้หญิงมีอายุ 11 ปี (เด็กผู้หญิงต้องโกนจุก ก่อนเด็กผู้ชาย เพราะผู้หญิงโตเร็วกว่าผู้ชาย) ก็จะต้องมีการจัดพิธีโกนจุก ให้ดีที่สุดเท่าที่ฐานะจะทำได้ โดยเฉพาะเด็กที่มีเชื้อสาย พระมหากษัตริย์ในพระราชวงศ์ จะถือว่าเป็นพระราชพิธีสำคัญ โดยเรียกพิธีโกนจุกพระราชโอรส หรือพระราชธิดาว่า "พระราชพิธีโสกันต์" และ "เกศากันต์"




----- อ่านรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่ >>>
http://www.pakxe.com/home/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=3892&page=1 

แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 688 30 ก.ย. 2553 (00:08)

สมัยก่อนนี้ที่เราเรียนที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย การเขียนหนังสือด้วยลายมือที่สวยเป็นเรื่องสำคัญ พ่อแม่ของเพื่อนๆหลายคนเคี่ยวเข็ญบังคับให้ลูกเขียนหนังสือสวย เมื่อก่อนนี้ไม่มีคอมพิวเตอร์ที่จะพิมพ์ให้สวยๆ คนที่มีลายมือสวยมักจะได้รับคำยกย่องโดยเฉพาะอย่างยิ่งมักจะได้รับเกียรติจากโรงเรียนให้เขียนใบประกาศนียบัตร


เมื่อก่อนนี้ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยเราเรียนเกี่ยวกับศรีปราชญ์ (ดูใน >>> http://www.vcharkarn.com/vcafe/170766/3) สมัยพระนารายณ์มหาราช ซึ่งเป็นยุคทองของวรรณคดีไทย เรียกได้ว่าภาษาไทยยุคนั้นเป็นแบบฉบับมาถึงปัจจุบัน ผมลองเปรียบเทียบลายมือของเพื่อนๆสมัยเมื่อ 40 กว่าปีก่อนกับลายมือของเจ้าพระยาโกษาธิบดี(ปาน) ราชฑูตที่ไปเจริญสัมพันธไมตรีกับพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 เมื่อ 300 กว่าปีมาแล้ว จะเห็นว่าลายมือของท่านแม้จะหวัดแต่ก็แลดูสวย และไม่แตกต่างลายมือของเพื่อนๆผมทั้งๆที่ช่วงเวลาต่างกันกว่า 300 ปี



ตัวอักษรภาษาไทยเป็นเครื่องมือบันทึกประวัติศาสตร์ ขนบธรรมเนียมประเพณีและวัฒนธรรม ที่จะสื่อสารระหว่างคนในสังคมแม้จะต่างยุคกัน ภาษาที่เราใช้กันไม่ควรจะให้มีการเปลี่ยนหรือดัดแปลงแผลงๆไปอย่างง่ายๆโดยไม่จำเป็น มิฉะนั้นแล้วเมื่อเวลาผ่านไป หากภาษาไทยของเราเปลี่ยนไปอย่างมาก จะทำให้เราสูญเสียข้อมูลหลายอย่างไปอย่างน่าเสียดายโดยการที่ไม่สามารถสื่อกันได้ระหว่างคนต่างยุค ศาสนาพุทธหากไม่บันทึกด้วยภาษาบาลีและคงไว้ หรือมีพระพวกแผลงๆแปลงคำสอนของพระพุทธเจ้าด้วยภาษาที่ดัดแปลงใหม่ ศานาพุทธคงไม่เจริญมากว่า 2 พันปี


แต่เดี๋ยวนี้ เวลาผ่านไปเพียงไม่กี่ปี ตัวหนังสือไทยของพวกวัยรุ่นช่างต่างไปจากที่ผมเคยเขียน และรู้สึกว่าจะเป็นที่นิยมอย่างกว้างขวาง แม้แต่ตามร้านค้าใหญ่ก็เขียนป้ายด้วยตัวหนังสือดังกล่าว เช่นที่แสดงในรูป



ผมเห็นครูที่จบมาใหม่ๆนิยมเขียนตัวหนังสือแบบนี้กันมาก และลูกศิษย์ก็มักนิยมเขียนตาม ผมได้แต่หวังว่าที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยคงไม่มีครูที่สอนให้นักเรียนเขียนตัวหนังสือแบบนี้


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 689 30 ก.ย. 2553 (06:33)

ดูรูปครูหนุ่ม ๆ สาว ๆ ในอดีตเปรียบเทียบกับรูปปัจจุบันซึ่งแทบจะไม่เหลือเค้าเดิมแล้วรู้สึกบรรลุธรรมอย่างแรงเลยค่ะ

ความจริงตัวเราเองก็เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา  แต่เราไม่ค่อยจะรู้สึก


ครูไผ่
ร่วมแบ่งปัน4150 ครั้ง - ดาว 285 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 690 30 ก.ย. 2553 (13:57)
อ่านแล้วนึกถึงตัวเองตอนเป็นเด็กประถมจริง ๆ เพื่อน ๆที่เคยเรียนกันมายังจำกันได้บ้างไหม อยากเห็นรูปคุณครูเรณู แสงขาว ครูประจำชั้นสมัยเรียนอยู่ป.6 / 3 .......สมชาย
somchai.sup@hotmail.com (IP:203.146.104.32)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 691 1 ต.ค. 2553 (07:19)

ขอบคุณ คุณสมชายที่แวะเข้ามาทักทายและร่วมสนทนาด้วย โรงเรียนเรามีประวัติยาวนานเกือบ 50 ปี ไม่ทราบว่าคุณสมชาย ตอนที่เรียนชั้น ป.6/3 นั้นปีไหนครับ ใครมีรูปครูเรณู แสงขาวก็ช่วยกรุณานำมาแนะนำกันหน่อยครับ เพราะสมัยผมไม่รู้จักคุณครูท่านนี้ครับ


ผมลองสืบค้นดูชื่อครูเรณู แสงขาว ปรากฏว่าเจอที่เว็ปไซต์ท่องเที่ยวบ้านบางปู จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ http://bangpooh.moobanthai.com/   ดังนี้ครับ



มีข้อความเขียนว่า.......


จุดบริการหาดบางปู อยู่บริเวณชายหาดบางปู ทางเดินขึ้นเขาชมถ้ำพระยานคร
ให้บริการเรือนำเที่ยวชมอุทยานแห่งชาติ หมู่เกาะกลางทะเลสามร้อยยอด
ซึ่งประกอบไปด้วยหมู่เกาะน้อยใหญ่ จำนวน 5 เกาะด้วยกัน
ตลอดการล่องเรือนักท่องเที่ยวจะได้สัมผัสกับทัศนียภาพอันสวยงามแปลกตาของ
ภูเขาหินปูน และเทือกเขาสามร้อยยอดที่สูงตระหง่าน
ทอดตัวขนานไปกับแนวชายฝั่งทะเล
ในระหว่างนั่งเรือรอบหมู่เกาะจะสนุกสนานกับการชื่นชมนกนางนวลและนกท้องถิ่น
ที่บินโฉบลงจับปลาเล็กปลาน้อยที่กระโดดเล่นคลื่นข้างลำเรือ
ในช่วงเดือนตุลาคม – กุมภาพันธ์ ของทุกปี
จะมีพบฝูงปลาโลมาสีชมพูหรือโลมาเผือกเข้ามาหากินใกล้กับบริเวณหมู่เกาะเป็น
ประจำทุกปี
จากจุดนี้นักท่องเที่ยวสามารถนั่งเรือข้ามฟากขึ้นชมถ้ำพระยานครจากหาดแหลม
ศาลาได้อีกด้วย ราคาตามกิจกรรมที่สนใจ ประมาณ 300 – 600 บาท
ผู้ที่สนใจสามารถติดต่อได้ที่ นางสาวเรณู แสงขาว ประธานกลุ่มบริการด้านการท่องเที่ยวหาดบางปู หมายเลขโทรศัพท์ 089-5028-076


ไม่ทราบว่าจะเป็นคนเดียวกันหรือเปล่าครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 692 2 ต.ค. 2553 (16:48)

ตอนที่เรียนชั้น ป.6/16 ผมเริ่มรู้สึกว่าเรียนหนังสือสนุก ก็เมื่อได้พบกับเพื่อนอีก 3 คน ที่ช่วยเหลือกันในเรื่องการเรียน คือ กวงโหน่ง ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น วีรพงศ์ อีกคนหนึ่งคือ ณัฐชัย ที่เคยกล่าวถึงมาแล้วในตอนต้น และอีกคนหนึ่งคือ เคี้ยง แซ่เตียว


เราช่วยกันดูหนังสือ ช่วยกันติว และช่วยกันทำการบ้าน ณัฐชัยเรียนเก่งกว่าเพื่อน สอบได้ที่ 1 ของห้อง ต่อมาพบว่าผลการเรียนดีขึ้นเยอะ วีรพงศ์เคยพูดกับผมว่า เมื่อก่อนนี้เรียนหนังสือไม่เป็น แต่ตอนนี้รู้แล้วว่าวิธีเรียนให้ดีทำอย่างไร ต่อมาวีรพงศ์ก็สอบได้คะแนนดีขึ้นมาก และในที่สุดก็เรียนจบเป็นหมอสมใจ ส่วนเคี้ยงก็เป็นเพื่อนที่สุภาพอ่อนน้อมมีน้ำใจช่วยเหลือเพื่อนอย่างดี บางครั้งผมก็วานให้เคี้ยงช่วยเหลือ แต่ก็ลำบากเพราะเคี้ยงต้องรีบกลับบ้านเพราะบ้านอยู่ไกลแถวๆตลาดพลู


หลังจากจบจากโรงเรียนวัดพลับพลาชัย ผมไม่เคยได้พบเคี้ยงอีกเลย วีรพงศ์เคยเจอ 1 ครั้งตรงหน้าร้านศึกษาภัณฑ์ราชดำเนินแถวๆบ้านวีรพงศ์ ตอนนั้นวีรพงศ์กำลังเรียนหมอที่ศิริราช ส่วนณัฐชัยเคยเจอ 3 ครั้ง ครั้งแรกเจอตอนที่ณัฐชัยเรียนวิศวะปี 1 ที่บางมด ครั้งที่ 2 เจอข้างถนนที่ไหนสักแห่งบอกว่าทำงานเกี่ยวกับธุรกิจขายแก๊สหุงต้ม และครั้งที่ 3 เจอกันใน Airlines lounge ของการบินไทยในต่างประเทศ รู้สึกว่าจะเป็นแถวๆตะวันออกกลาง ตอนนั้นณัฐชัยนั่งอยู่กับผู้ใหญ่หลายท่าน ผมเข้าไปทักทาย แต่ความรู้สึกมันต่างจากสมัยเป็นเด็กมาก ผมก็เลยถอยออกมา เขาอาจจะคุยกันเรื่องธุรกิจสำคัญ เราจึงได้แต่ทักกันเพียง 2-3 คำแล้วก็จากกัน ไม่ค่อยสนิทสนมกันเหมือนก่อน



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 693 3 ต.ค. 2553 (16:47)

เคี้ยงเป็นเพื่อนที่ผมรู้สึกสบายใจเมื่อได้คุยด้วย เพราะเคี้ยงเป็นคนร่าเริง เป็นมิตร ตลกและไม่เคยแกล้งเพื่อนเหมือนเด็กอื่นๆ ผมยังจำท่าทางและวิธีพูดของเคี้ยงได้เสมอ เขาชอบเกาหัวแบบเด็กญี่ปุ่น เวลายิ้มและหัวเราะจะมันมากครับ จนเรารู้สึกสบายใจไปด้วย จำได้ว่าตอนนั้นอยู่ในช่วงปีใหม่ มีหนังไทยเรื่องหนึ่งเข้าฉาย เรื่อง "หงส์เหิร" ผู้กำกับ: ส.อาสนจินดา; นำแสดงโดย: สมบัติ เมทะนี, เพชรา เชาวราษฎร์, บุศรา นฤมิตร, อดุลย์ ดุลยรัตน์, รุจน์ รณภพ, อนุชา รัตนมาลย์ และมีเพลงประกอบเรื่อง เป็นของวงสุนทราภรณ์ ขับร้องโดย คุณเพ็ญศรี พุ่มชูศรี เราก็เอาเพลงนี้มาร้องกันผิดๆถูกๆไปตามประสาเด็ก ผมบอกเคี้ยงว่า ผมมีเนื้อร้องเพลงนี้ที่บ้าน แต่ก็ลืมเอามาให้ทุกที เคี้ยงก็ทวงอยู่หลายตรั้ง จนต่างฝ่ายต่างลืมพอสอบเสร็จก็แยกย้ายกันปิดเทอม เนื้อร้องเป็นดังนี้ครับ


ทดลองฟังเพลงต้นฉบับได้ที่นี่ครับ >>> http://www.youtube.com/watch?v=VhVbPavnpW0&feature=related



ผมจำได้ว่าสมัยนั้นห้างแผ่นเสียงศรีกรุง ได้จัดพิมพ์ ส.ค.ส.แนวใหม่ โดยมีลักษณะเป็นแผ่นเสียงบน ส.ค.ส.เลย เวลาเราส่งให้กันในช่วงปีใหม่ ก็เขียนคำอวยพรให้กันบนแผ่น ส.ค.ส.แผ่นเสียงนี้เลย ใส่ซองส่งมอบให้กันแบบปกติ สำหรับเพลงก็มีให้เลิอกหลากหลาย แต่ในตอนแรกๆจะเป็นเพลงพวกเกี่ยวกับเทศกาลปีใหม่เป็นหลัก แต่ตอนหลังๆเป็นที่นิยมกันมาก ก็มีเพลงหลากหลายขึ้น



เราสามารถเอามาวางเล่นเพลงบนเครื่องเล่นแผ่นเสียงเหมือนแผ่นเสียงทั่วไป


(http://www.oknation.net/blog/16MM/2010/04/29/entry-2)



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 694 4 ต.ค. 2553 (21:28)


พูดถึงแผ่นเสียงที่ทำด้วยกระดาษที่กล่าวถึงข้างต้นนี้แล้ว ทำให้นึกถึงของเล่นสมัยเด็กอีกชนิดหนึ่งคือ "ถุงหัวเราะ" เป็นของเล่นที่มีหลักการทำงานของแผ่นเสียงที่หมุนด้วยมอเตอร์ ใช้ถ่านไฟฉาย 1 ก้อน ขนาด 1.5 โวลต์ แผ่นเสียงที่ใช้นั้นอัดเสียงหัวเราะของผู้หญิงกับผู้ชาย 2 คนในแบบกวนๆ เมื่อกดปุ่มสลักจะปลดออกทำให้สวิทช์สัมผัส แผ่นเสียงจะหมุนเล่นประมาณ 5-6 วินาที พอเข็มเคลื่อนที่ไปสุดแผ่นเสียงสลักจะผลักให้ตัดสวิทช์ แผ่นเสียงก็จะหยุดหมุน เมื่อจะเล่นใหม่ก็กดปุ่มใหม่


วิธีเล่นก็คือเอา "กล่องหัวเราะ" ใส่เข้าไปในถุงแล้วมัดปากถุง เอาไปวางไว้ใกล้ๆเพื่อนที่เราจะ "แกล้ง" หลังจากนั้นก็กดปุ่มให้กล่องหัวเราะทำงาน เพื่อนจะแปลกใจมากที่มีใครมาหัวเราะอยู่ใกล้ๆโดยที่ไม่มีใครอยู่แถวนั้น


ผมรื้อเครื่องออกมาดู ปรากฏว่าแผ่นเสียงมี 2 ด้าน ด้านหนึ่งเป็นเสียงคนหัวเราะ อีกด้านหนึ่ง ถ้าเราลองฟังดูจะเป็นเสียงหมาเห่า


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 695 7 ต.ค. 2553 (23:18)

แวะมาอ่านครับ


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 696 16 ต.ค. 2553 (23:46)

ผมไปสอนหนังสือต่างประเทศเพิ่งจะกลับมา ระหว่างอยู่ต่างประเทศ ไม่ว่าจะเป็นประเทศไหน เข้าวิชาการ.คอมยากเย็นเหลือเกิน นึกอะไรออกว่าจะเข้ามาเขียนก็ทำไม่ได้ เข้ามาอาศัยเขาใช้งานก็อย่างนี้แหละครับ ต้องเจียมเนื้อเจียมตัว สงบปากสงบคำหน่อย ไม่อยากให้ webmaster พูดให้เจ็บใจซ้ำอีก


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 697 18 ต.ค. 2553 (16:36)

โธ่ น่าเห็นใจอจ.แขชนะ เอาอย่างนี้ซิ ถ้าอาจารย์มีอารมณ์จะเขียนระหว่างอยู่ต่างประเทศ อจ.ลองเขียนใส่email ส่งถึงตัวอาจารย์เอง เขียนไปเรื่อยๆ แล้วเอามันเรียงต่อๆกัน (thread) พออาจารย์กลับมาถึงเมืองไทย อาจารย์ก็แค่ cut and paste ลงใน Vcharkan.com อยู่ต่างประเทศเข้าเวปนี้ยากเป็นเรื่องปกติครับ เพราะถ้าเวปไซด์ไม่ได้ไปฝากไว้กับ Host ที่เป็นServerแรงมากๆ และต่อเข้ากับ backbone ของlead line ที่มีช่องการจราจรของข้อมูลที่ใหญ่จริงๆ มันก็เข้ายากเป็นธรรมดาครับ อย่าคิดอะไรให้มากเลย


 


 


Davidply
ร่วมแบ่งปัน71 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 698 18 ต.ค. 2553 (21:51)

ขอบคุณ คุณ Davidply มากครับที่แวะเข้ามาพูดคุย ถ้าไม่ตั้งใจจริงคงไม่เขียนมาเสียยาวเชียว ผมรู้สึกดีที่ไม่ต้องเป็นไอ้บ้าเขียนรอะไรๆอยู่คนเดียว


อันที่จริงผมเขียนกระทู้มาเป็นจำนวน 101กระทู้ มีกระทู้อยู่เป็นจำนวนมากที่มีคนเข้ามาอ่านนับแสนหรือหลายแสนคน ส่วนใหญ่ก็หลายหมื่นคน แต่ผมหมดอารมณ์ที่จะเขียนมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในวิชาการ.คอมอีกแล้ว อันที่จริงมันไม่ได้เกี่ยวกับการเชื่อมต่อกระดูกสันหลังเพื่อให้ข้อมูลไหล"กระฉูด"หรอกครับ แต่ไม่อยากหยิบยกขึ้นมาพูดถึงอีกแล้ว


ปรกติผมนึกอะไรออกก็จะเขียนและลงรูปเก็บไว้ใน Cyberspace ของผม เมื่อมีโอกาสหรือกลับมาถึงบ้าน ผมก็จะเอามาลงในกระทู้แบบที่คุณ Davidply ว่าไว้นั่นแหละครับ ทำมากว่า 3 ปีแล้ว ถ้าไม่ทำเดี๋ยวลืม ตอนนี้อายุเริ่มมากขึ้น ลืมง่าย (รับเงินแล้ว นึกว่ายังไม่ได้รับอยู่เรื่อย) ดังจะเห็นได้จากความเห็นบางตอนของผมเขียนเรียงติดกันยาวเหยียด นอกเสียจากว่า เรื่องบางเรื่องที่เป็นเรื่อง "Hot" ทางการเมือง หรือ เป็นปรากฏการณ์ทางธรรมชาติที่หลายๆคนกำลังเฝ้าดู พร้อมกันทั่วโลก แต่อยากเห็นภาพจากอีกมุมหนึ่งของโลกที่อยู่ห่างออกไปที่ผมอยู่ในขณะนั้น อย่างนี้ก็ต้องเข้ามาคุยกันทันที ส่งemail ถึงตัวเอง แล้วเอามาลงทีหลัง มันหมดอารมณ์ร่วมเสียแล้ว เช่น การเฝ้าดูสุริยุปราคาต่างๆ หรือ Earth shine ในกระทู้อื่นๆ เป็นต้น


คุณ Davidply วันหน้าว่างๆก็แวะเข้ามาคุยอีกนะครับ ผมหมดอารมณ์จะเข้ามาเขียนกระทู้เพิ่มในวิชาการ.คอมอีกแล้ว จะมีก็แต่กระทู้นี้ หรือเพียงบางกระทู้ที่เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ และครูเก่าๆของผม ขอร้องให้เข้ามาพูดคุยเล่าเรื่องราว และลงรูปเก่าๆในอดีต เช่นกระทู้นี้ที่มีคนเข้ามาอ่านเฉลี่ยวันละ 500-600 คน ผมเจอเพื่อนรักสมัยก่อนที่ไม่ได้พบกันมากว่า 40 ปีก็จากกระทู้นี้แหละครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 699 20 ต.ค. 2553 (18:30)

เรียนอ.แขชนะ


ที่อาจารย์บอกว่า....ตอนนี้อายุเริ่มมากขึ้น ลืมง่าย (รับเงินแล้ว นึกว่ายังไม่ได้รับอยู่เรื่อย)... ผมว่ายังดีกว่าที่เป็นแบบ ....ยังไม่ได้รับเงิน แต่นึกว่ารับไปแล้วอยู่เรื่อย...


ส่วนที่อาจารย์บ่นว่ามีแต่คนเข้ามาอ่านนับหมื่่่นนับแสน แต่ไม่มีคนเขียนตอบเลย ผมว่ายังดีกว่าที่เขียนแล้วไม่มีคนอ่าน และไม่มีคนตอบ


ผมผมสันนิษฐานเอาเองว่าสาเหตุที่มีแต่คนอ่านแต่ไม่ค่อยมีคนตอบ มีเหตุหลายปัจจัย ประการแรก คนอ่านส่วนใหญ่คงเป็นเยาวชน ระดับมัธยมปลายเสียส่วนใหญ่ เลยไม่ถนัดจะเขียน ประการที่สอง คนรุ่นโบราณแบบผมหรืออาจารย์ถูกหัดให้เขียนความเรียงบ่อย แต่มักพิมพ์ดีดไม่เป็น เป็นแต่จิ้มดีดเสียส่วนใหญ่ ร้ายกว่านั้นส่วนใหญ่ก็ใช้เนทไม่เป็น


ผมเคยคิดเล่นๆว่า สมัยก่อนที่ยังไม่มีมือถือให้ SMS พวกนักจัดรายการทางวิทยุก็เหมือนคนบ้าพูดอยู่หน้าไมค์คนเดียว มีใครฟังก็ไม่รู้ ผมว่ายิ่งหนักกว่า การเขียนเล่าเรื่อง ในเนทของอาจารย์ตอนนี้เสียอีก


ความจริงผมสังเกตุเห็นว่า ในกรณีที่เป็นเรื่องง่ายๆ หรือเป็นคำถามแบบฝึกหัดโจทย์ระดับ ม.ต้นหรือม.ปลาย โดนเฉพาะข้อสอบที่เกี่ยวข้องกัีบentrance ก็มีคนตอบและให้ความเห็นพอสมควร ไม่ถึงกับเงียบเป็นเป่าสาก คิดเสียว่า การขีดเขียนและจดบันทึกไม่ใช่อุปนิสัยของคนไทย นี่ค่อนข้างเป็นเรื่องปกติของคนไทย อาจารย์จะเห็นได้ว่าชาติจีนหนึ่ง อินเดียหนึ่ง อาหรับหนึ่ง เปอร์เซียหนึ่ง และพวกชาติตะวันตกหนึ่ง เขานิยมบันทึกมากตั้งแต่โบราณมา

ทุกวันนี้่ หากใครจะศึกษาวิชาประวัติศาสตร์สมัยอยุธยาตอนปลาย ก็ต้องอาศํยบันทึกของพ่อค้า บาทหลวง หรือนักเดินเรือฝรั่งที่มาติดต่อกับราชสำนักไทย เป็นหลัก ส่วนงานบันทึกที่เป็นของขุนนางไทยหรือชาวบ้านจริงๆมีน้อยมาก เว้นแต่การบันทึิกอย่างเป็นทางการของอาลักษณ์หลวง ดังนั้น อาจารย์อย่าได้เซ็งไปเลยว่าทำไมถึงมีแต่นักอ่าน แต่ไม่ค่อยมีนักเขียน มาเขียนโต้ตอบกับอาจารย์


ผมขอฝอยกับอาจารย์แค่พอหอมปากหอมคอแค่นี้่ก่อนก็แล้วกัน วันหลังค่อยมาเม้าท์ก้นใหม่ สวัสดีครับ


Davidply
ร่วมแบ่งปัน71 ครั้ง - ดาว 51 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 700 23 ต.ค. 2553 (01:23)
สวัสดีครับ อ. แขชนะ
ผมขอทดสอบว่า จะสามารถส่งข้อความได้หรือไม่ ? / สมเกียรติ
panusith@yahoo.com (IP:61.90.14.152)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 701 24 ต.ค. 2553 (22:37)

สวัสดี สมเกียรตฺิ


ผมเดินทางไปทำงานที่ต่างๆ หลายวัน เพิ่งกลับมาถึงบ้าน ดีใจที่สมเกียรติแวะเข้ามาทักทาย ปลายปีนี้หากมีการสังสรรค์เพื่อนเก่าพลับพลาชัยอีก อย่าลืมบอกด้วยครับ



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 702 25 ต.ค. 2553 (20:16)

ด้วยเทคนิคทางมัลติมีเดียสมัยใหม่ เราสามารถทำให้ภาพนิ่งขาว-ดำสมัยก่อนเมื่อ 40 กว่าปีมาแล้ว เป็นภาพเคลื่อนไหวที่มีชีวิตชีวาได้ ดังเช่นรูปของสมเกียรติ และ นิรันดร์ ที่เห็นอยู่นี้




แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 703 25 ต.ค. 2553 (20:44)
ทำยังไงครับ
สอนหน่อยครับ
np (IP:61.90.14.35)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 704 26 ต.ค. 2553 (19:45)
ผมคิดว่าน่าจะใช้โปรแกรม Photoshop แต่งภาพก่อน
แล้วจากนั้นเอาแต่ละรูปมาเรียงเป็น animation ใช่รึเปล่าครับ
ว่างเปล่า (IP:183.89.86.26)

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 705 26 ต.ค. 2553 (21:02)

ถูกต้องแล้วครับ ใช้โปรแกรมพวกแต่งภาพต่างๆ มาทำภาพ Distortion ให้เป็นภาพแบบต่างๆตามที่เราต้องการ เช่น เอียงหน้า หลับตา หรืออื่นๆ จำนวน 6 ภาพ จากนั้นก็เอามารวมกันทำ Animation โดยใช้โปรแกรมพวก GIF Animator ครับ ที่เห็นข้างบนผมใช้ภาพต่างๆที่แต่งไว้ 6 ภาพมาเรียงกันทำ Animation ครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 706 30 ต.ค. 2553 (01:09)

เมื่อ 2-3 วันก่อน ผมมีโอกาสผ่านไปทางโรงเรียนวัดพลับพลาชัย เลยไปแถวๆวรจักร เห็นป้ายบนห้างขายสินค้าแถววรจักร เขียนว่า "เกย์ชั่วโมง" ถ้าเป็นสมัยก่อนที่เราเป็นนักเรียนโรงเรียนวัดพลับพลาชัย เราคงไม่สงสัยอะไรกับแผ่นป้ายนี้ แต่วันเวลาเปลี่ยนไป อะไรๆหลายอย่างในสังคมเปลี่ยนไป มีเหตุการณ์ต่างๆเกิดขึ้นหลายอย่าง ภาษาเปลี่ยนไป คำศัพท์หรือนิยามต่างๆเกิดขึ้นใหม่หรือเปลี่ยนไป มาถึงปัจจุบันนี้ ถ้าใครมาเห็นป้ายนั้ก็อาจสงสัยว่า ร้านนี้ขายหรือบริการอะไรกันแน่ {#emotions_dlg.d2}



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 707 30 ต.ค. 2553 (22:03)

ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว จำได้ว่าสมัยก่อนตอนที่เรียนที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย ช่วงเวลานี้ของปีตอนเย็นๆถ้ามองขึ้นไปบนฟ้าตั้งแต่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยไปจนถึงถนนเยาวราช เราจะเห็นฝูงนกนางแอ่นจำนวนมาก มีการอพยพย้ายถิ่นฐานชั่วคราว บินมาเกาะบนเสาไฟฟ้าแถวๆถนนเยาวราชตลอดถนน เวลาเดินข้ามถนนต้องระวังขี้นกจะตกใส่หัว แต่ตอนหลังมีการจัดการเดินสายไฟฟ้าใหม่ ไม่มีสายไฟฟ้าแรงสูงเดินระโยงระยางเป็นแนวยาวตลอดถนนดังเช่นแต่ก่อน ฝูงนกนางแอ่นจึงหายไป


ผมมีโอกาสเดินไปแถวๆนั้น ช่วงเย็นค่ำ อากาศเย็น ลมพัดโชยมาเอื่อยๆ ชวนให้คิดถึงชีวิตเด็กสมัยก่อนที่่โรงเรียนวัดพลับพลาชัยมาก



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 708 31 ต.ค. 2553 (21:39)

ผมเดินผ่านสำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพานิช เลขที่ 599 ถนนไมตรีจิต ใกล้โรงเรียนวัดพลับพลาชัย คิดถึงสมัยก่อน มีห้องโชว์หนังสือของสำนักพิมพ์ ผมชอบเข้าไปดูหนังสือ แล้วบอกให้แม่ซื้อให้ ผมชอบอ่านหนังสือนอกห้องเรียนมากกว่าหนังสือตำราที่เรียนในโรงเรียน จำได้ว่าเมื่อก่อนนี้มีการโฆษณาขายหนังสือทางโทรทัศน์ (สมัยก่อนนี้เรียกว่า โทรภาพ) มีหนังสือเล่มหนึ่งที่ผมดูโฆษณาแล้วขอให้แม่ซื้อให้ คือ "ประวัติบุคคลสำคัญของโลก" โดย ม.ร.ว.แสงโสม เกษมศรี จำได้ว่าคนทำโฆษณาคือคุณสรรพสิทธิ์ วิรยศิริ ที่จำได้เพราะตอนนั้นพี่ชายผมเรียนที่โรงเรียนเทพศิรินทร์ ห้องเดียวกับลูกชายคุณสรรพสิทธิ์ ท่านเป็นนักทำโฆษณาฝีมือชั้นยอดสมัยนั้น ท่านมีรถยนต์มัสแตง พอตอนเข้าเกียร์ถอยหลังจะมีเสียงพูดออกมาทางลำโพงท้ายรถว่า "ขอทางรถมัสแตงถอยหลังหน่อยค่ะ" หนังสือเล่มนี้ให้แรงบันดานใจแก่ผมมากมาย และมีส่วนช่วยในการดำเนินชีวิตในเวลาต่อมา ผมยังคงเก็บหนังสือเล่มนี้ไว้แม้ว่าจะพิมพ์มานานเป็นเวลา 50 ปีแล้วก็ตาม




เมื่อพูดถึงเครื่องเล่นแผ่นเสียงในความเห็นข้างต้น ทำให้ผมนึกถึง ธอมัส แอลวา เอดิสัน






 


 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 709 1 พ.ย. 2553 (12:50)


เมื่อพูดถึงโฆษณาสมัยก่อน หลายท่านคงจำโฆษณาขาวดำของคุณสรรพสิทธิ์ วิรยศิริ ที่ขายยาหม่อง "บริบูรณ์บาล์ม" ได้ เด็กๆจำได้ ท่องได้ทั้งเมือง ..... หนูหล่อ พ่อเขาพาไปดูหมี ที่นาตาหมอหลอ หนูหล่อแสนซน เอาไม้แหย่หมี หมีโมโห กระโชกใส่ โฮก โฮก โฮก หนูหล่อตกใจ หงายท้องตึง ร้องไห้จ้า บอกว่า ก้นพัง ก้นพัง พ่อต้องเอาบริบูรณ์บาล์มทาให้ แล้ว สอนว่า ทีหลังอย่าซน ทีหลังอย่าซน... ดูตัวอย่างโฆษณาโบราณเรื่องนี้ได้ที่นี่ครับ >>> http://www.youtube.com/watch?v=BaEKQeNqVvM



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 710 1 พ.ย. 2553 (21:04)

นักทำโฆษณาที่มีชื่อดังอีกคนหนึ่งในสมัยก่อน ที่ทำโฆษณาแบบแปลกและคนฟังคนดูจำได้ทั้งเมืองคือ คุณนคร มังคลายน ที่ดังมากและฮิตทั้งเมืองคือโฆษณาถ่านไฟฉายตรากบ ดังนี้....

(เพลง) ต้นตระกูลผม แต่บางบรรพ์
หลังย่ำสายัณห์ ดวงตะวันเลี่ยงหลบ
จะเดินทางเยื้องย่างไปไหน
จำเป็นต้องใช้ จุดไต้จุดคบ

ปัจจุบันเห็นจะไม่ดี
ขืนจุดไต้ที ถ้ามีใครมาพบ
อาจต้องอายขายหน้าอักโข
เขาต้องพากันโห่ ว่าผมโง่บัดซบ

ยุคนี้มันต้องทันสมัย
เพื่อนผมทั่วไปใช้ถ่านไฟตรากบ
ทั้งวิทยุ และกระบอกไฟฉาย
คุณภาพมากมาย สะดวกสบายแทนคบ

ถ่านก็มีหลายอย่างวางกอง
เขากลับรับรองว่า ต้องแพ้ตรากบ
เหตุ และผลเขาน่าฟังครับ
ขอท่านจงสดับเถอะท่านที่เคารพ

(คำพูดแบบเร็วๆ คล้ายกับโฆษณา ยาชูกำลังช่วง พักยกชกมวย) คือเขาบอกว่า ถ่านไฟฉายตรากบ ไม่ใช่ของนอกที่ส่งมาขยอกเงินไทย
และก็ไม่ใช่ของทำภายในที่โกยกำไรส่งออกนอก แต่ถ่านไฟฉายตรากบ
ทำในเมืองไทย เพื่อให้เงินหมุนเวียนอยู่ในเมืองไทย ทำให้ดุลย์การค้าของไทยดีขึ้น
ดังนั้น นอกจากผมจะชอบกินกบ ชอบเพลงพม่าแทงกบ และชอบเล่นไพ่กบแล้ว
เดี๋ยวนี้ ผมยังชอบถ่านไฟฉายตรากบอีกด้วย โอ๊บ โอ๊บ


ดูตัวอย่างได้ที่นี่ครับ >>> http://www.youtube.com/watch?v=v9mMh_pSC6Y&feature=related




 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 711 6 พ.ย. 2553 (22:40)

ว่าจะพูดถึงเรื่องแผ่นเสียงของเอดิสัน พอดีนึกอย่างอื่นได้ ก็เลยว่าต่อไปเรื่อยๆ ผมไม่ได้เข้ามาหลายวัน เพราะไปจัดอบรมครูหลายแห่ง


ผมรู้จักแผ่นสียงและเครื่องเล่นก็ตอนที่เรียนชั้น ป.5 ตอนนั้นพี่ชายของผมซื้อเรื่องเล่นแผ่นเสียงมาใหม่ แต่เป็นเครื่องเปล่าที่ต้องมาต่อเครื่องขยายเสียงเอง ตอนนั้นราคาราว 300 บาทเห็นจะได้ (สมัยนั้นกินโจ๊กชามละ 50 สตางค์ก่อนไปโรงเรียนก็อิ่มแล้ว) ผมสังเกตุดูแผ่นเสียงที่พี่และพ่อซื้อมาด้วยความสงสัยว่ามันให้กำเนิดเสียงได้อย่างไรโดยให้เข็มของเครื่องเล่นวางอยู่บนแผ่น จากการอ่านเืรื่่องของเอดิสันก็ทำให้ผมพอเข้าใจบ้าง เครื่องของเอดิสันสมัยก่อนนั้นมีกรวยลำโพงขนาดใหญ่ให้เสียงออกมา



ผมจำได้ว่าสมัยก่อนนี้ ผมลองเอาเข็มหมุดติดกับถ้วยกระดาษเพื่อทำเป็นลำโพงให้เกิดเสียงออกมาทางถ้วย



เมื่อเอาถ้วยที่มีเข็มติดอยู่นี้ไปเล่นแทนเข็มแผ่นเสียงปรากฏว่าได้เสียงดังออกมาได้อย่างน่าทึ่ง



แผ่นเสียงแผ่นแรกที่พ่อซื้อมาให้พวกเราคือแผ่นชุด Pourcel of Paris ตอนนั้นรู้สึกว่าไม่ค่อยชอบ เพราะเป็นเพลงบรรเลงอะไรก็ไม่รู้
สู้เพลงของคุณสวลี เช่น เพลง "เพื่อคุณ" ที่บ้านของชูชัยไม่ได้ ตอนที่ไปเล่นปิงปองบนชั้นสองที่บ้านของชูชัย เขาเอาแผ่นเสียงชุดของคุณสวลีมาเปิด เป็นแผ่นแบบโบราณใช้ความเร็ว 78  เพลงไทยฟังเพราะกว่า เพราะฟังรู้เรื่องกว่า แต่ตอนหลังผมมีโอกาสไปเรียนต่อที่เยอรมนี ฝรั่งเศส และอิตาลี ก็ได้ยินเพลงที่เหมือนอยู่ในแผ่นที่พ่อซื้อมาพวกนี้อยู่บ่อยครั้ง ราวกับเป็นเพลงอมตะไปแล้ว
ผมยังเก็บแผ่นเสียงต่างๆที่พ่อซื้อให้อยู่จนทุกวันนี้ เพลงในแผ่นนี้ เช่น เพลง


Tu n’as pas très bon caractère (music from Albano / lyrics from Fernand Bonifay [Scapricciatiello] เป็นเพลงในภาพยนต์สมัยก่อน ดูตัวอย่างที่นี่ >>> http://www.youtube.com/watch?v=TV3YvIsNgX0



หรือเพลง Around The World In 80 Days ของ Victor
Young, ที่ได้รับรางวัล the academy award winner ปี 1956 เชิญฟังตัวอย่างที่ >>> http://www.youtube.com/watch?v=IopjF6gv3YU



ผมเริ่มเรียนเปียโนจากพ่อตอนที่เรียนชั้น ป.5 ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย พ่อชอบเอาเพลงแปลกๆดูโบราณมากมาสอน บางที่ก็จับเราพี่น้องสามคน พี่สาว พี่ชายและตัวผมมาหัดร้องเพลงร่วมกัน จำได้ว่าพ่อหัดให้ร้องเพลงอเมริกันยุคโบราณ เช่น เพลงของ Stephen Collins
Foster นักแต่งเพลงชาวอเมริกันผู้ยิ่งใหญ่แห่งศตวรรษที่ 19 ผู้ซึ่งได้การยกย่องว่าเป็น "บิดาแห่งเพลงอเมริกัน"
เพลงที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เป็นที่นิยม เป็นอมตะยืนยาวมานับกว่า 150 ปี หลังจากที่เขาได้แต่งเพลงเหล่านี้ เพลงเหล่านี้ได้แก่ "Old Black Joe", "Oh! Susanna", "Camptown Races", "Old Folks at Home" ("S(u)wanee
River"),"My Old Kentucky Home" และ "Beautiful Dreamer"



ตัวอย่าง เพลง "Old Black Joe"  เชิญฟังที่นี่ >>> http://www.youtube.com/watch?v=0oNsSzMlrsM



เนื้อเพลง


st verse
Gone are the days when my heart was young and gay,
Gone are my friends from the cotton fields away,
Gone from the earth to a better land I know,
I
hear those gentle voices calling Old Black Joe. Chorus: I'm
coming, I'm coming, for my head is bending low, I hear those
gentle voices calling Old Black Joe.

2nd verse
Why do I weep, when my heart should feel no pain,
Why do I sigh that my friends come not again?
Grieving for forms now departed long ago.
I hear those gentle voices calling Old Black Joe. Chorus

3rd verse
Where are the hearts once so happy and so free?
The children so dear that I held upon my knee?
Gone to the shore where my soul has longed to go,
I hear those gentle voices calling Old Black Joe.
----------------------------------------------------------------------------


ตัวอย่างเพลง "Oh! Susanna" เชิญชมได้ที่นี่ >>> http://www.youtube.com/watch?v=zZRg5iOGpYo&p=2177B206E99F553F&playnext=1&index=6  
เป็นคลิปหนังเกี่ยวกับประวัติของครอบครัว Von Trapp ในเรื่อง Sound of
Music แต่เป็นตอนที่หนีฮิตเลอร์สำเร็จ แล้วย้ายมาอยู่ในอเมริกา
ตะเวนร้องเพลงตามที่ต่างๆ อันที่จริงเรื่อง Sound of Music
นั้นสร้างจากชีวิตจริงของครอบครัว Von trapp



เพลง "Old Folks at Home" ("S(u)wanee River") เชิญชมที่นี่ >>> http://www.youtube.com/watch?v=hju5YFPH_eA



เพลงนี้ถูกแต่งขึ้นในปี ค.ศ.1851 นับว่าเป็นเพลงแรกที่สร้างความกลมเกลียวสมัครสมานสามัคคีระหว่างคนผิวขาวและผิวดำ


 


ในVideo clip นี้ ขับร้องโดย Deanna Durbin ฟังแล้วดูเศร้าๆ ซึ้งๆ ยังมีเพลงอีกเพลงหนึ่งที่พ่อผมชอบเล่นคือ เพลง Danny boy มี Video clip ขับร้องโดย Deanna Durbin เชิญชมที่นี่ครับ >>>> http://www.youtube.com/watch?v=j32Fnb_8Bv4&NR=1


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 714 8 พ.ย. 2553 (08:47)

เมื่อคลิกเข้าไปดูแล้ว  ก็พบคลิปอีกหลายคลิป  เช่น

http://www.youtube.com/watch?v=6DBNQOBzqyA&feature=related



NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 715 8 พ.ย. 2553 (08:51)

เพลงนี้ชอบไหม

http://www.youtube.com/watch?v=9DjDwgjJfi4&feature=related



NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 716 8 พ.ย. 2553 (10:20)

สวัสดีครับคุณ NpEdu ที่แวะเข้ามาทักทาย ดีใจมากครับที่ได้สนทนาด้วย บนเว็ปนี้มีไม่กี่คนครับที่เข้ามาคุยกันด้วยความสนใจที่ตรงกัน


ผมชอบเพลงเขมรไทรโยคครับ และได้เคยเล่าให้ฟังบ้างแล้วในความเห็นที่ 238......



ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย ในวิชาขับร้อง คุณครูเอมอร ธัมมรัคคิต (ดูรูป) สอนให้เราขับร้องเพลงไทยเดิม และให้สอบขับร้องเพลงเขมรไทรโยค
ซึ่งเป็นพระนิพนธ์ของสมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์




เพลงเขมรไทรโยค
เป็นเพลงไทยเดิม พระนิพนธ์โดยสมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ เมื่อครั้งพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินประพาสน้ำตกไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี เมื่อ พ.ศ. ๒๔๓๑


สมเด็จฯ
เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์ ทรงพระนิพนธ์โดยได้เค้ามาจากเพลง
"เขมรกล่อมลูก" ซึ่งเป็นเพลง ๒ ชั้น ดัดแปลงขึ้นใหม่เป็นเพลง ๓ ชั้น
กับได้ทรงพระนิพนธ์บทร้องประกอบบรรยายถึงความงดงามของธรรมชาติ
แล้วประทานนามว่า "เขมรไทรโยค"
ออกแสดงครั้งแรกในงานพระราชพิธีเฉลิมพระชนม์พรรษาของพระบาทสมเด็จพระจุล
จอมเกล้าอยู่หัว เมื่อวันที่ ๒๐ กันยายน พ.ศ. ๒๔๓๑
ต่อมาถูกตัดทอนให้เป็นเพลงชั้นเดียว ใส่เนื้อร้องโดยนาง
จันทนา พิจิตรคุรุการ และขยายเป็นเพลง ๓ ชั้น เมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๑ โดยหลวงประดิษฐ์ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) กลายเป็น "เพลงเถา" ขึ้นมา


พระอุโบสถของวัดเบญจมบพิตรฯ ก็ได้รับการออกแบบโดย สมเด็จเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์

สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้าจิตรเจริญ กรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์พระอุโบสถวัดเบญจมบพิตร เมื่อแรกสร้างมีรูปร่างดังรูป


 


 


 


 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 717 8 พ.ย. 2553 (11:42)

แล้วอย่างนี้ ฟังได้ไหมครับ

(ไม่ได้คิดจะชวนออกนอกวัดพลับพลาไชย)


http://www.youtube.com/watch?v=pIsMmuf9Q3Y&feature=related




แถมอีก

http://www.youtube.com/watch?v=p9FYD1dlw4E&feature=related




คือว่า สมัยก่อน หาฟังยาก แผ่นเสียงหรือแถบแม่เหล็ก ราคาแพงมาก ได้แต่ลูบๆคลำๆ

ปัจจุบันหาฟังได้ง่าย(จาก Youtube  นี่แหละ)
หรืออยากฟังระนาดเอกของขุนอิน ก็ค้นหาได้เลย
เจอทันที



 



 


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 718 8 พ.ย. 2553 (12:23)

link ทั้ง 2 ที่ถามถึงข้างบน ผมก็ชอบแบบนี้ครับ Link บน เป็น Symphony หมายเลข 40 ของ Mozart ผมชอบแนวของ Mozart เพราะออกจะหวานๆ ฟังแล้วรื่นหู หลายคนก็รู้สึกแบบนี้ จึงมีงานวิจัยเกี่ยวกับผลกระทบทางบวกในแง่การศึกษาต่อการฟังเพลงของ Mozart ดังที่เรารู้จักกันในเรื่องของ Mozart Effect


ที่เห็นใน Link บรรเลงโดย Berliner Phiharmoniker เป็นวงของเบอร์ลิน ตอนที่ผมเรียนหนังสือที่ Berlin ที่พักของผมจะอยู่ใกล้ๆกับโรงอุปรากรแห่งชาติ ผมเคยไปดูการแสดงสดในโรงอุปรากรหลายครั้งครับ


Link ที่สองเป็นการแสดงสดของวง Paul Mauriat เป็นเพลงประเภท Medley รวมหลายเพลง แต่เพลงแรกที่เล่นคือ Love is Blue อันที่จริงเพลง Love is Blue ผมชอบ Original Version ที่เป็นภาษาฝรั่งเศสของ Vicky มากกว่าครับ เพราะทำให้คิดถึงความหลังตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ หลังจากที่ผมจบจากโรงเรียนวัดพลับพลาชัย ผมก็ไปเรียนที่หนองคาย ผมชอบข้ามไปเที่ยวที่ทำงานของพ่อที่สนามบินเวียงจันทน์บ่อยๆ เวียงจันทน์สมัยนั้นยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครอง อิทธิพลทางการค้าและศิลปวัฒนธรรมจากฝรั่งเศสยังมีอยู่มาก เรามักจะได้ยินเพลงฮิตจากฝรั่งเศสอยู่บ่อยๆ L'amour Est Bleu หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Love is Blue ก็เป็นหนึ่งในนั้น >>> http://www.youtube.com/watch?v=nD4ib9-laGY  




แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 722 8 พ.ย. 2553 (17:09)


http://www.youtube.com/watch?v=FY4Y1gTO9HE&feature=related



http://www.youtube.com/watch?v=JI7AsZGnyi4


ใช้ลำโพง 5.1 ปรับอีคลอไลเซอร์ให้ถูกใจที่สุด
สภาพแวดล้อมให้ใช้ Auditorium
ปิดประตูหน้าต่างบ้าน ปิดม่าน เปิดแอร์เย็นๆ
แล้วเร่งเสียงให้ดังตามใจชอบ


http://www.youtube.com/watch?v=ph3h2IJAsgk&feature=related


http://www.youtube.com/watch?v=1ea90L91eZk


เสร็จแล้วอย่าลืมกลับมาวัดพลับพลาไชย


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 723 9 พ.ย. 2553 (02:54)

ตามไปดูมาแล้วครับ ทำตามคำแนะนำแล้ว แต่กำลังหาทางกลับวัดพลับพลาชัยอยู่ หลวงพี่ที่วัดเวลาไปไหนก็มักหาทางกลับไม่เจอ เห็นท่านว่าต้อง"จำวัด"ทุกวันเลย คงต้องหายามาบำรุงสมองและความจำ


ผมเพิ่งได้รับจดหมายเชิญให้ไปบรรยายที่รัสเซียในเดือนธันวาคมที่จะถึงนี้ คงต้องหาโอกาสไปดู Swan lake ballet ที่โรงจริงๆสักครั้งหนึ่ง


อย่างที่เคยว่าไว้บ่อยๆครับว่า คุยกับคุณ NpEdu บนเว็บนี้สนุกกว่าใคร หลายเรื่องก็ช่วยเพิ่มไอคิวได้อีกต่างหาก ขอบคุณอีกครั้งที่แวะเวียนเข้ามาคุยด้วยครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 724 9 พ.ย. 2553 (21:37)

เข้ามาเพื่อจะบอกว่ายังติดตามอ่านอยู่เสมอ(วันละหลายครั้ง ฮิฮิ) นะครับ


ทึ่งและขอบคุณ ดร.แข ที่มีรูปเก่า ๆ มาให้ดูเป็นขวัญตา แม้ไม่ได้เรียนที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย แค่ได้นั่งรถเมล์ผ่านแบบเฉียด ๆ เมื่อเกือบ 40 ปีก่อน (อุ๊บบบ เผลอไป เขารู้กันหมดว่าแก่แล้ว ฮิฮิ) ก็ซึ้งใจครับ


พิทยา
ร่วมแบ่งปัน281 ครั้ง - ดาว 153 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 725 11 พ.ย. 2553 (16:20)

ในตอนที่เราเรียนโรงเรียนวัดพลับพลาชัย
เราไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันเหมือนตอนที่เรียนทัดสิงห์
แต่ก็ยังคบหากันอยู่เสมอ

เมื่อได้อ่านเรื่องถ่ายไฟฉายตรากบแล้วก็ให้นึกถึงการบ้านในยุคนั้น
คุณครูให้ทำกระดิ่งไฟฟ้า เมื่อมองย้อนกลับไปแล้วไม่น่าเชื่อว่าเด็กเพียง ป.6-7
จะสามารถทำกระดิ่งไฟฟ้าให้ทำงานได้จากเศษวัสดุล้วน ๆ
วัสดุจะหาได้จากบ้านสุวิช มะโนทัย ที่เป็นร้านปั๊มแผ่นเหล็ก
มีเศษเหล็ก เศษน้อต ฯลฯ ให้เก็บไปใช้ได้เกลื่อนกลาด
สิ่งที่ต้องซื้อก็คือลวดอาบน้ำยาเคมี และถ่านไฟฉาย
ปัญหาของการบ้านก็คือ กระดิ่งทำงานได้จริง แต่กินถ่านเร็วมาก
ทดลองดูไม่กี่ทีก็ถ่านหมดแล้ว เมื่อเรียนมากขึ้นถึงได้ทราบว่า
แม่เหล็กไฟฟ้าที่เราทำขึ้น มันก็เป็นการลัดวงจรที่ขั้วถ่านไฟฉายดีดีนี่เอง

ในตอนนั้น เท่าที่จำได้ นอกจากถ่านไฟตรากบแล้วก็มีตราสตางค์ กับแมว9ชีวิต
ซึ่งเป็นถ่านนำเข้า อายุยาวกว่าถ่านตรากบและตราสตางค์ แต่เงินไทยรั่วออก


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 726 11 พ.ย. 2553 (21:59)

แม้ว่าจะอยู่คนละห้องกับอาจารย์นิรันดร์ แต่เราก็ได้รับการบ้านมอบหมายเหมือนกันคือ การทำกระดิ่งไฟฟ้า ผมได้ทดลองทำอยู่หลายวันจนในที่สุดก็สำเร็จ



ขณะที่จัดแผ่นโลหะเพื่อให้กระดิ่งสั่นได้ดีที่สุดนั้น บังเอิญผมเอามือไปจับที่จุด 2 จุด ดังรูป ปรากฏว่ามีไฟฟ้าดูดนิ้วมืออย่างแรงจนสะดุ้ง ผมแปลกใจมากว่า ทำไมจึงมีไฟฟ้าดูดมือ ทั้งๆที่ใช้ถ่านไฟฉายเพียงไม่กี่ก้อน ให้ไฟฟ้าเพียงไม่กี่โวลต์ ไปถามใครๆก้ไม่มีใครตอบได้ ถามครู ครูก็ไม่เชื่อ ผมเก็บความสงสัยอยู่นาน จนกระทั่งเมื่อเรียนฟิสิกส์ที่จุฬาฯ จึงรู้ว่ามันเป็นไปได้ คือตรงหน้าสัมผัส ถ้ากระดิ่งไฟฟ้าสั่นรัวเร็ว จะมีการเปลี่ยนแปลงกระแสในวงจรอย่างรวดเร็วในเวลาสั้นๆ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้เมื่อไร จะเกิด Back Electromotive Force หรือแรงเคลื่อนไฟฟ้าย้อนกลับ ยิ่งเวลาน้อยๆ โวลต์จะยิ่งสูง นับหลายพันโวลต์



 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 727 11 พ.ย. 2553 (23:13)

ผมชอบประดิษฐ์ของเล่นพวกนี้มากกว่าวิชาหลักที่เรียนในโรงเรียนเสียอีก ผมเรียนไม่เก่ง ได้คะแนนน้อย ผมใช้เวลากับการประดิษฐ์และอ่านหนังสือวิทยาศาสตร์นอกห้องเรียนมาก ผมชอบงานประดิษฐ์ของเอดิสันมาก เช่นการประดิษฐ์เครื่องอัดเสียง และเครื่องเล่นจานเสียง



ผมติดตามหาประวัติการคิดค้นต่างๆของเอดิสันมาอ่าน และได้ทดลองสร้างเครื่องอัดแผ่นเสียงตามแบบของเอดิสัน กระบอกรับเสียงของผม ใช้ถ้วยกระดาษที่ติดเข็มไว้ที่ก้นกระป๋อง แผ่นเสียงที่จะอีด ผมใช้ถ้วยพลาสติกใสที่ติดอยู่บนแท่นที่ขับให้หมุนด้วยมอเตอร์และสามารถเลื่อนถ้วยได้เป็นระยะที่คงที่เมื่อมอเตอร์หมุน


เวลาอัดก็เอาถ้วยที่ติดเข็มมาจ่อไว้ที่ถ้วยเปล่าที่จะอัด เมื่อมอเตอร์หมุน ก็พูดใส่เสียงลงไปในถ้วยกระดาษ ก้นถ้วยกระดาษก็จะสั่นและเจาะถ้วยแผ่นเสียงลึก-ติ้น ตามเสียงพูด เมื่ออัดเสร็จ ก็เอามาเล่นโดยวางเข็มแผ่นเสียงลงบนร่องที่อัดแล้วให้มอเตอร์หมุน เนื่องจากร่องแผ่นเสียงขรุขระตามเสียงพูด เข็มก็จะขูดและสั่นตาม ส่งพลังงานไปที่ถ้วยกระดาษเป็นเสียงดังออกมา



 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 728 12 พ.ย. 2553 (07:53)

ดร.แขชนะ  เคยดูข้างในกระดิ่งไฟฟ้า หรือออดไฟฟ้า
ที่ใช้ไฟบ้านไหมครับ 


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 729 12 พ.ย. 2553 (09:36)

จากความรู้ในความเห็น 726
ได้ทดลองใช้กับหมาที่บ้านด้วย

นอกจากนั้น ผมยังรู้สึกว่าถ่านไปฉาย 1.5 V นั้น
นอกจากจะหมดเร็วแล้วยังไม่ค่อยแรงเอาเสียเลย
ผมจึงลองเทียบบัญญัติไตรยางศ์ดูว่า หากใช้ไฟฟ้า 110 V
มันจะดูดตะปูได้สักกี่ตัว

ลองทายดูนะครับว่าผมจะลองไหม


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 730 12 พ.ย. 2553 (16:04)

หากใช้ไฟฟ้า 110 V มันจะดูดตะปูได้สักกี่ตัว
โอ้โห  เคยใช้ไฟ 110 v เสียด้วย
ช่วยบรรยายให้ฟังหน่อยว่าสายไฟฟ้าที่บ้านมีลักษณะอย่างไร

ลองทายดูนะครับว่าผมจะลองไหม
ขี้เกียจทาย
มีหรือที่ คนอย่าง อ.นิรันดร์ จะไม่ลอง
(อยากฟังผลการลองมากกว่า คงจะได้ขำกลิ้ง)


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 731 12 พ.ย. 2553 (16:31)
220045

มาดูวีรกรรมของผมดีกว่า


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 732 12 พ.ย. 2553 (21:54)

วาน ดร.แขชนะ ช่วยทำภาพแอนิเมชัน เมื่อกด สวิทช์
หน่อยครับ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 733 12 พ.ย. 2553 (22:20)

โชคดีที่ด้านซ้ายของวงจรในความเห็น 731 ลอย ๆ อยู่


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 734 13 พ.ย. 2553 (22:50)
220165

ในภาพเดิม ไม่ลอยนะครับ  แต่ภาพนั้นไม่มีกรอบ 


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 735 14 พ.ย. 2553 (10:59)

กดสวิทช์
http://megaswf.com/serve/71596/

http://megaswf.com/simple_serve/71596/


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 736 14 พ.ย. 2553 (23:01)

{#emotions_dlg.d6}บ้านผมมีฟิวส์ครับ
ตอนผมลองแม่เหล็กไฟฟ้า มันเหมือนกับจะระเบิดตรงหน้า
ตอนที่ผมเล่น น่าจะอายุประมาณ 9-10 ขวบ
ผมจัดปลายสายไฟให้ตรงกับรูปลั๊กไฟ
ใช้คีมที่มีด้ามยางจับขดลวดแล้วแหย่เข้าในรูปปลั๊ก

ปึ๊บ

จำได้ว่าเป็นแสงสีเขียวสว่างขึ้นตรงหน้า จ้ามาก
หน้ามืดไปพักหนึ่ง ไฟฟ้าดับหมดทั้งบ้าน


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 737 14 พ.ย. 2553 (23:33)

แล้วเป็นไปตามบัญญัติไตรยางค์ไหมครับ

(ผมคิดแล้วว่า อ.นิรันดร์ จะต้องมีอะไรสนุกๆมาเล่าให้ฟัง)

ผมก็เคยเข็มขัดสั้นอยู่หลายเรื่องแต่ไม่น่าขำเหมือนการต่อสวิทช์ไฟ

ถ้าพัดลมหมุน  ก็ต้องมีลมออกมา
พัดลมที่อยูบนรถกะบะที่กำลังวิ่ง ก็หมุนติ้ว

ต่อไฟฟ้าเข้าไปในมอเตอร์  มอเตอร์ก็หมุน
ก็น่าจะใช้มอเตอร์ไปหมุนไดนาโมให้จ่ายกระแสไฟออกมาแล้วต่อเข้ากับมอเตอร์  แล้วก็ตัดกระแสไฟจากโรงไฟฟ้าออกเสีย
ไชโย ไม่ต้องเสียค่าไฟอีกต่อไปแล้ว

ไฟบ้าน 220 V สามารถแปลง ให้เป็นกระแสตรง 6 v
ใช้กับวิทยุได้ 
ดังนั้น  ตัดสายที่ต่อเข้ากับวิทยุออก แล้วนำถ่านไฟฉายสี่ก้อนมาต่อแทน ก็จะได้ไฟ 220 v. ออกที่ขั้วไฟ ac ได้แล้ว  ไชโย

ฟีล์มสี ถ่ายรูป จะกลับกันกับสีของวัตถุ เช่น วัตถุสีเขียว ในฟีล์มจะเป็นสีแดง
เมื่อเราถ่ายรูปมาแล้วอยากจะทำสไลด์ ก็นำฟีล์มนี้ไปก๊อบปี้ลงฟีล์เนกตีฟอีกม้วนหนึ่ง 
สีในฟีล์มก็จะกลับเป็นเหมือนสีของวัตถุ แล้วเราก็นำฟีล์มนั้นไปทำสไลด์ได้
ไชโย ไม่ต้องซื้อฟีล์สไลด์ซึ่งแพงกว่า และไม่ต้องเสียเวลา(และหาโอกาสยากๆ)ถ่ายใหม่ 




NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 738 16 พ.ย. 2553 (01:11)

เรื่องสร้างวีรกรรมแบบนี้ มีหรือที่ผมจะพลาด เกือบเจอ ม.17 ของจอมพลสฤษดิ์ ในยุคนั้นเหมือนกัน อันที่จริงแม้ว่าจะมีไฟฟ้า 220 โวลต์ มีหลอดไฟ มีสายไฟและสวิทช์ พร้อมสรรพ ก็ใช่ว่าจะทำได้ จะต้อง"โง่"ด้วย จึงจะสำเร็จ


ผมหายหน้าไปหลายวัน พานักเรียนสิงคโปร์ไปทัศนศึกษาเดินป่าที่มาเลเซียเพิ่งกลับมาถึงเมืองไทย พรุ่งนี้ต้องบินต่อไปสอนหนังสือที่กุ้ยหลินราว 1 สัปดาห์ อยู่ต่างประเทศเข้ามาในวิชาการ.คอมยากเหลือเกิน


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 739 16 พ.ย. 2553 (11:40)

รอดูวีรกรรมของ ดร.แขชนะ อยู่


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 740 16 พ.ย. 2553 (12:28)

วีรกรรมของผมสมัยเรียนที่พลับพลาชัยนั้นมีหลายระดับ มีทั้งเสี่ยงต่อชีวิตตัวเอง ชีวิตคนอื่น และชีวิตสัตว์อื่น ต้องทำ Animation ประกอบจึงจะมัน แล้วจะค่อยๆทยอยเอามาลงเป็นตอนๆไปครับ ตอนนี้ต้องขอเตรียมจัดกระเป๋าเดินทางก่อนครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 741 16 พ.ย. 2553 (19:19)

ชีวิตคือการเดินทางจริง ๆ เลยนะคะ


ครูไผ่
ร่วมแบ่งปัน4150 ครั้ง - ดาว 285 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 742 25 พ.ย. 2553 (03:58)

ต้องขอติดหนี้คุณ NpEdu ไว้ก่อนที่ให้เล่าเรื่อง "วีรกรรม" ที่เสี่ยงต่อชีวิต


ช่วง 2-3 สัปดาห์ที่ผ่านมา ผมต้องไปบรรยายตามที่ต่างๆ 3 ประเทศคือ มาเลเซีย สิงคโปร์ และจีน ระหว่างอยู่ต่างประเทศเข้า "วิชาการ.คอม" ไม่ค่อยได้ เข้าได้ก็ใช้เวลาโหลดนานมาก จนหลุดไปเอง มีเรือ่งราวต่างๆที่ทำให้คิดถึงโรงเรียนวัดพลับพลาชัย แต่ก็เข้ามาเขียนเล่าสู่กันฟังไม่ได้



เอเชี่ยนเกมส์ที่กำลังเป็นที่กล่าวขวัญกันที่กวางโจวนั้น ทำให้ผมนึกถึงสมัยที่เราจัดเอเชี่ยนเกมส์ครั้งแรกที่ประเทศไทย ตอนนั้นเราเรียนขั้น ป.7 ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย จำได้ว่ามีเพลงมาร์ชเอเชี่ยนเกมส์ อยู่ 2-3 เพลง ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ.....


ประดับเด่นเห็นเป็นธงห่วง นั่นหรือคือห่วงโอบพวกเรา
จะอยู่ที่ไหนมาลำเนา เรียกร้องพวกเราเผ่ากีฬา
ทุกชาติภูมิใจจำรูญ ที่ได้เป็นศูนย์ชาวบูรพา
โลกนิยมสมญาคือเอเชียนเกมส์

อันว่ากีฬาเป็นแรงพาสมบูรณ์ให้
เกิดพลานามัยด้วยพลังข้นเข้ม
วิญญาณชาวเอเซียนานา
จะเป็นนักกีฬาโดยเต็ม
เอเชี่ยนเกมส์เชิดชูขวัญจรรโลงใจ

เหมือนสื่อประสานสัมพันธ์ไปกันทั่วหล้า
ชวนผูกใจสามัคคีให้ยั้งยืนไป
เอเชี่ยนเกมส์กีฬาก่อปัจจัยส่งสันติ
สุขสมบูรณ์ให้ชาวเอเซีย

ชัยโย.. ชัยโย... ชัยโย... เอเชี่ยนเกมส์


........


โอ เอเชี่ยนเกมส์ ๆ
เราชาวไทย ต่างหัวใจปรีเปรม
โอ.....เอเชี่ยนเกมส์   โอ.....เอเชี่ยนเกมส์
เราชาวเอเซียมาช่วยกันเชียร์ เอเชี่ยนเกมส์

เอเชียนเกมส์นี่หรือทั่วโลกเลื่องลือ คือกีฬา
เอเซียทุกชาติภาษาต่างส่งกีฬามาประชัน
กีฬาสามัคคี รวมไมตรีสัมพันธ์
กีฬาเป็นยาประสานให้ความสุขสันต์ทั่วเอเซีย


โอ เอเชี่ยนเกมส์ ๆ
เราชาวไทย ต่างหัวใจปรีดเปรม
โอ.....เอเชี่ยนเกมส์   โอ.....เอเชี่ยนเกมส์
เราชาวเอเซียมาช่วยกันเชียร์ เอเชี่ยนเกมส์

ไทยขอเชิญเวียดนาม ฮ่องกง เจแปน เพื่อนเอเซีย
ลังกา พม่า อินเดีย อิหร่าน โกเรีย อัฟกานิสถาน
อิสราเอล เนปาล ฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ปากีสถาน
มาเลเซีย จีนไต้หวัน สมานฉันท์อินโดนีเซีย


ดูรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่นี่ครับ  http://www.cokethai.com/forum/viewtopic.php?f=23&t=1894


นอกจากเอเชี่ยนเกมส์แล้ว ตอนนั้นมี "งานแสดงสินค้านานาชาติแห่งเอเชีย ครั้งที่ 1" จัดที่หัวหมาก อาคารที่ใช้จัดแสดงต่างๆ ตอนหลังใช้เป็นอาคารเรียนของมหาวิทยาลัยรามคำแหง เมื่อก่อนนี้ทางโรงเรียนวัดพลับพลาชัยจัดให้มีการทัศนศึกษาที่งานแสดงสินค้าฯนี้ด้วย จำได้ว่า ต้องนั่งรถที่เช่าพิเศษของบริษัทนายเลิด เป็นรถเมล์ขาว สมัยนั้นรู้สึกว่านั่งรถไปช่างนานแสนนาน ไม่ถึงสักที ต่างจากเดี๋ยวนี้ ไปรามคำแหงเดี๋ยวเดียวก็ถึงแล้ว


5-6 วันที่ผ่านมาผมไปสอนหนังสือที่กุ้ยหลิน เดี๋ยวนี้ไม่มีเครื่องบินที่บินตรงเหมือนก่อน ต้องบินไปต่อเครื่งที่กวางโจว ที่กวางโจวกำลังคึกคักกับบรรยายกาศเอเชี่ยนเกมส์ บรรยากาศที่สนามบินเป่ยหยุน (白云) หรือแปลว่าเมฆขาว ก็คึกคัดเช่นกัน มีการประดับประดาตกแต่งอย่างมีชีวิตชีวา มีร้านขายของที่ระลึกกีฬาเอเชี่ยนเกมส์ ทำรายได้อย่างมหาศาล ผมยืนดูอยู่สังเกตเห็นผู้คนเข้ามาเลือกซื้อกันอย่างต่อเนื่อง




มีคนแต่งตัวเป็น Mascot ของกีฬาเอเชี่ยนเกมส์เดินวนเวียนให้ผู้คนถ่ายรูปด้วย มีกระดานรูปทรงกระบอกให้ผู้คนมาขีดเขียนแสดงความเห็น ความรู้สึกนึกคิดต่างๆ ดังแสดงในรูป



ทางมหาวิทยาลัย Guangxi Normal University ได้รับงบประมาณจากทางรัฐบาลกลาง โดยให้ Prof.Luo Xingkai เป็นผู้ดำเนินการจัดการอบรมครูฟิสิกส์ 2 รุ่น รวมราว 400 คน ผมไปบรรยายในฐานะ Visiting Profesor ของมหาวิทยาลัย ผมไปสอนหนังสือนักศึกษาปริญญาโทที่นี่ด้วยมาตั้งแต่ปี 2005 ที่เห็นในรูปบน Prof.Luo Xingkai กำลังแนะนำผมซึ่งอยู่บนเวทีกำลังจะบรรยาย รูปล่างถ่ายหน้าประตูทิศใต้ของมหาวิทยาลัย


ผมใช้โทรศัพท์มือถ่ายรูปขณะนั่งในห้องบรรยาย แล้วติดต่อกับดาวเทียมของ Goole earth จะสามารถได้ภาพที่บอกพิกัดและ Zoom ทำให้เห็นหลังคาของห้องบรรยายได้



หลังจากบรรยายอบรมครูจบไป 2 รุ่น มีโรงเรียนมัธยม Number 1 ในเมืองกุ้ยหลินที่อยู่ในความดูแลของมหาวิทยาลัย Guangxi Normal University ได้เชิญผมไปบรรยายในลักษณะ Science Show ให้แก่ครูและนักเรียนจำนวน 2000 คน



ที่เห็นในรูปบน ผู้อำนวยการโรงเรียนกำลังกล่าวแนะนำตัวผม สังเกตุป้ายต้อนรับสีแดงด้านหลัง ผมวงสีดำไว้ตรงชื่อของผมที่เป็นภาษาจีน (จงฉาย) ภาพล่างเป็นภาพที่ผมถ่ายบรรยากาศในโรงยิมของโรงเรียนก่อนเรื่มบรรยาย


เช่นเดียวกัน ผมใช้โทรศัพท์มือถ่ายรูปขณะนั่งในโรงยิม แล้วติดต่อกับดาวเทียมของ
Goole earth จะสามารถได้ภาพที่บอกพิกัดและ Zoom
ทำให้เห็นหลังคาของโรงยิมของโรงเรียนได้



 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 743 25 พ.ย. 2553 (04:09)


ผมลองเข้าไปดูเว็ปของมหาวิทยาลัย ใน Blog ของครูจีนที่เช้ามาแสดงความคิดเห็น มีรูปให้ดูด้วยครับ http://xhxy.risechina.org/201011/3209.html


钟才博士:手脑并用的创意科学教学


1120日下午,在大学生学术报告厅,来自泰国的钟才(Janchai Yingprayoon)博士给本次研修班的学员们带来了一场创意科学教学的视听盛宴。


整场报告中,钟才博
士用幽默的语言,精彩的互动实验,让在座的老师体会怎样进行创造性的教学。利用纸杯和细绳模拟发音、利用细绳和电动牙刷演示驻波、自制的简易留声机、酒精
枪、简易温度计、自制简易麦克风等一系列精彩巧妙、取材简易、富含创意的实验,使学员们沉浸其中,会场不时传出开心的笑声、由衷的掌声。


张波/文;陶民/





钟才博士与学员做互动游戏



利用纸杯和细绳来模拟发音



利用细绳和电动牙刷来演示驻波实验



自制的简易留声机



酒精枪


自制的一种简易温度计



力的介绍




试试看,奇怪的视觉效果



我们来做个静电实验




演示自制简易麦克风



钟才博士在演示实验




钟才博士报告会现场座无虚席




学生们情绪高涨,积极参与




好精彩,好棒呦




意犹未尽




แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 744 24 พ.ย. 2553 (23:33)

หน้ามหาวิทยาลัยจะมีรถแท็กซี่จอดเรียงรายไว้บริการ มีร้านรวงขายของทั้งตึกแถวและหาบเร่ อีกทั้งยังมีตลาดสดขายผักผลไม้ นักศึกษาก็มักจะออกมาเดินซื้อของและรับประทานอาหารเหมือนๆกับมหาวิทยาลัยทั่วไปในประเทศไทย แผงลอยที่อยู่ริมถนนจำนวนมากคือแผงบริการเติมเงินโทรศัพท์มือถือและอุปกรณ์เสริม



 


อากาศที่กุ้ยหลินเริ่มเย็นๆ ลมโชยมาอ่อนๆ คิดถึงหน้าหนาวสมัยก่อนที่กรุงเทพ รู้สึกหนาวมาก ตอนเรียนที่พลับพลาชัย เด็กนักเรียนสวมเสื้อหนาวกันหลากสีอยู่นาน ต่างจากปัจจุบัน ผมเดินไปแถวๆเยาวราชกับแม่ จำได้ว่าแม่ซื้อขนมชนิดหนึ่งที่วางขายทั่วไปที่เยาวราช ไม่รู้ว่าเขาเรียกว่าอะไร แต่ผมชอบกินมาก มาจีนก็มีขายและผู้คนนิยมกินกันมาก ไปเมืองไหนก็มีขายทั่วไปทุกเมือง เรียกได้ว่าเป็นของกินพื้นบ้านที่ใครๆก็รู้จัก ดังแสดงในรูปซ้ายมือ



ที่น่าสนใจคือ ขนมชนิดนี้มีลักษณะเหมือนขนมที่นิยมรับประทานกันทั่วไปในเมือง Kazan ในรัสเซีย ดังแสดงในรูปขวามือ ขนมนี้มีชื่อเรียกว่า "ชัค-ชัค" ขนมที่เป็นรูปกรวยสีขาวๆนั้นคือ ขนมคล้ายๆน้ำตาลสายไหมอัดเป็นแท่ง ทำให้ชวนสงสัยว่าวัฒนธรรมการกินขนมแบบนี้มากจากไหน



ทำให้ผมคิดเล่นๆว่า การนำวัฒนธรรมการกินจากจีนไปสู่ดินแดน Tatarstan นี้อาจจะต้องมีการเคลื่อนย้ายโดยผู้ทรงอำนาจ เช่น "เจ็งกีสข่าน" ดังแสดงในรูปซ้ายมือ เจ็งกีสข่านแผ่อำนาจไปไกลจากเอเชียไปชนแดนยุโรปดังรูปซ้ายมือ


ชาวมองโกลหรือที่เรียกกันในหมู่รัสเซียว่า
ตาตาร์ (Tatar) เป็นเชื้อสายของเตมูจิน (Temuchin, ค.ศ. 1155 หรือ ค.ศ.
1162-1227) หรือที่เรารู้จักกันในนามเจงกิสข่าน
(Jenghiz Khan) พวกมองโกลได้รุกรานเข้าโจมตีอาณาจักรจีน
และเข้าตีอาณาจักรของชาวมุสลิมทางตอนกลางของทวีปเอเซีย
พวกมองโกลได้นำทัพข้ามเทือกเขาคอเคซัส
เข้ามาถึงทางภาคใต้ของรัสเซีย ตีอาณาจักรโพลอตส์ บนฝั่งแม่น้ำกัลกา (The
River Kalka) ในปี ค.ศ. 1223 แต่หลังจากที่เจงกิสข่านเสียชีวิตลง
อาณาจักรมองโกลได้แบ่งออกเป็นส่วนๆ
ให้แก่ลูกชายทั้ง 4 คนของเขา แต่ชาวมองโกลมีทำเนียมที่ว่า
ประมุขของพวกมองโกลจะต้องมี 1 คน และดำรงตำแหน่งข่านผู้ยิ่งใหญ่ (Great
Khan) ออคไต (Ogdai) ลูกชายคนที่ 3
ของเจงกิสข่านได้รับตำแหน่งนี้ ออคไต ได้ดำเนินนโยบายครองโลกตามอย่างบิดา
โดยยกทัพไปรุกรานแคว้นเตอรกีสถาน (Turkestan) อาร์มาเนีย
จอรืเจียและเมืองต่างๆ แถวเทือกเขา
คอเคชัส นอกจากนั้นพวกมองโกลยังได้ยกทัพไปตีเมืองต่างๆ บนลุ่มแม่น้ำโวลก้า
เมืองของพวกบูลการ์ในรัสเซีย อาณาจักรเมโสโปเตเมีย ประเทศซิลี เกาหลี
และอาณาจักรจีนทั้งประเทศ
กุบไลข่าน (Kublai Khan, ค.ศ. 1259-1294) เชื้อสายเจงกิสข่าน
(โอรสพระราชบุตรองค์ที่ 4 ของเจงกิสข่าน) ได้เป็นผู้ก่ตั้งราชวงศ์หงวน
(The Yuan dynastry) ขึ้นในประเทศจีน


ในปี ค.ศ. 1260
ชาวมองโกลได้ปกครองดินแดนตั้งแต่บริเวณที่ปัจจุบันเป็นประเทศโปแลนด์
และประเทศในคาบสมุทรบอลข่าน ตลอดลงมาถึงมหาสมุทรแปซิฟิก
และจากมหาสมุทรอาร์ติก
ลงมาถึงประเทศตุรกี อ่าวเปอร์เซียและทางตอนใต้ของประเทศจีน นอกจากนี้แล้ว
พวกมองโกลยังสามารถยกทัพเข้าไปรุกรานจนถึงภาคกลางของทวีปยุโรป
เอาชนะพวกโปล เยอรมัน และอังกาเรียน


(อ้างอิง: http://www.tiewrussia.com/webboard/view_question.php?qno=45)




ที่น่าสนใจที่ผมสังเกตเห็นคือ สาวๆที่เมืองนี้ หน้าตาผสมปนเปคล้าย หมวย ปนแขก ปนฝรั่ง รูปซ้ายมือเป็นรูปเลขาของผู้อำนวยการโรงเรียนที่เมือง Kazan ที่ผมไปสอนหนังสือนี้กำลังเตรียมอาหารเช้าไว้ต้อนรับผม หน้าตาคล้ายหมวยแถวๆเยาวราช คงจะเป็นยเพราะการผสมปนเปข้ามเผ่าพันธุ์ตั้งแต่สมัยเจ็งกีสข่านกระมัง


เดือนหน้า วันที่ 12-17 ธันวาคมนี้ ผมก็ต้องไปสอนที่เมือง Kazan อีก นัยว่าอุณหภูมิราวๆ -20 องศาเซลเซียส คงมีเรื่องราวมาเล่าให้ฟังอีก


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 745 24 พ.ย. 2553 (23:56)

เรียน อาจารย์แขชนะ



ผมคิดว่าขนมในรูปที่อาจารย์นำมาแสดงน่าจะเป็น ขนม "ข้าวซอยตัด" ของทางภาคเหนือครับ หรือมีชื่อภาษาจีนว่า 沙琪玛 - Shāqímǎ-ซาฉี๋หม่า
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=cometz&month=04-05-2009&group=2&gblog=2
http://www.nakhonchiangmai.com/index.php?option=com_content&view=article&id=87:2010-01-14-04-51-37&catid=40:food&Itemid=56


Ouroboros
ร่วมแบ่งปัน2439 ครั้ง - ดาว 306 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 746 25 พ.ย. 2553 (00:06)

ขอบคุณ คุณOuroboros ที่เข้ามาร่วมสนทนาด้วย ทำให้บรรยากาศน่าสนใจขึ้นอีกมาก จากลิ้งค์ที่คุณให้มา
http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=cometz&month=04-05-2009&group=2&gblog=2
http://www.nakhonchiangmai.com/index.php?option=com_content&view=article&id=87:2010-01-14-04-51-37&catid=40:food&Itemid=56 


จะได้ข้อมูลดังนี้ครับ    


ข้าวซอยตัด 沙琪玛 เป็นอาหารที่เรียบง่าย เดิมทีเป็นอาหารว่างของเผ่าแมนจู มีความหมายเดิมในภาษาแมนจูแปลว่า "นมหมาชุบน้ำตาล"


沙琪玛 วิธีการทำโดยการนำเอาเส้นหมื่ไปทอดจนสุก แล้วชุบด้วยน้ำตาล


มีเรื่องเล่าอยู่ว่าเมื่อก่อนในสมัยราขวงศ์ชิง มีแม่ทัพอยู่ท่านนึง
ท่านชอบขี่ม้าล่าสัตว์มาก และก่อนออกล่าสัตว์ทุกครั้งจะต้องทานของว่างก่อน
โดยของว่างที่ทานนั้นต้องไม่ซ้ำกับที่เคยทานด้วย
มีอยู่วันนึงก่อนออกล่าสัตว์
ท่านได้สั่งคนครัวท่านให้ทำของว่างที่น่าสนใจมาให้ทาน
ไม่เช่นนั้นจะไล่คนครัวกลับบ้านไปทำนา
เมื่อครั้งพ่อครัวลงมือทำอาหารก็งุนงงคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี
พอทำอาหารว่างที่ทำด้วยไข่ไปทอดจนเละ ท่านแม่ทัพก็รีบเร่งให้นำไปเสิร์ฟ
ด้วยความตั้งตัวไม่ถูกพ่อครัวจึงตะโกนออกมาว่า“杀那骑马的!shānàqímǎde"(ไอ้คนขี่
ม้าไปตายไป!) แล้วจึงรีบนำไปเสิร์ฟ
ครั้งเมื่อท่านแม่ทัพได้ทานปรากฎว่าท่านชอบใจขนมหวานนี้มาก
จึงถามพ่อครัวว่าขนมนี้ชื่ออะไร
พ่อครัวจึงตอบว่าชื่อ“杀骑马Shāqímǎ”ด้วยเหตุนี้ข้าวซอยตัดจึงถูกเรียกว่า沙琪玛
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา


 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 747 25 พ.ย. 2553 (00:21)

ผมไปดูใกล้ๆที่ซอง เขาเขียนไว้ว่า "ขนมไข่ชาฉีหม่า" จริงๆด้วยครับ ราคา 5 หยวน



 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 748 25 พ.ย. 2553 (01:15)

นับว่าเป็นความบังเอิญจริงๆ ครับ เพราะระหว่างที่ผมกำลังนั่งตรวจเพื่อลบความเห็นและกระทู้ "ขยะ" ทั้งหลายอยู่ ผมอ่านเจอความคิดเห็นที่ 744 ของอาจารย์แขชนะ และพบว่าขนมในรูปนั้นเหมือนกับขนมที่ผมกำลังนั่งกินอยู่พอดี น้องผมซื้อขนมชนิดนี้มาให้ เป็นของฝากจากเชียงใหม่ครับ ในตอนที่รับมา น้องบอกว่าขนมนี้ชื่อ "ข้าวซอยตัด" ผมยังแปลกใจว่าขนมชนิดนี้มีความเกี่ยวข้องกับข้าวซอยไก่ที่ผมชอบกินอย่างไร


Ouroboros
ร่วมแบ่งปัน2439 ครั้ง - ดาว 306 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 749 26 พ.ย. 2553 (00:01)

ขอย้อนกลับมาเล่าเรื่อง "วีรกรรม" ที่เสี่ยงต่อชีวิต ที่ติดหนี้คุณ NpEdu ไว้


เรื่องแรกเกี่ยวกับงานลอยกระทง สมัยก่อนนี้ไปเที่ยวงานลอยกระทงรู้สึกว่าคนแน่นขนัดไปหมด แก่งแย่งกันลอยกระทงริมคลอง ผมรุู้สึกรำคาญ ก็เลยคิดลอยกระทงสวรรค์ โดยเอาลูกโป่งสวรรค์หลายลูกมาผูกติดกับกระทงใบขนาดเล็ก จัดการจุดธูปเทียนอธิฐานเสร็จสรรพก็ปล่อยให้กระทงลอยขึ้นสู่ฟ้า สมัยเด็กไม่ได้คิดต่อว่ากระทงสวรรค์มันจะไปถึงสวรรค์จริงหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าสนุกเมื่อเห็นกระทงสวรรค์ค่อยๆลอยขึ้นไปสู่ท้องฟ้า


แต่แล้วความสนุกสุขสมใจก็ต้องมลายสลายไป เมื่อกระแสลมพัดเปลวเทียนให้ไปไหม้เส้นเชือกที่ผูกไว้กับลูกโป่งให้ขาดออกจากกระทง กระทงพร้อมเปลวไปลอยระลิ่วตกลงมา ที่น่าหวาดเสียวก็คือ มันได้ตกไปที่ปั๊มน้ำมัน เคราะห์ดีที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตั้งแต่นั้นมาผมไม่คิดจะลอยกระทงสวรรค์อีกเลย และถึงคราววันเพ็ญเดือนสิบสองมาเยือนคราใด เห็นมีการประกาศจัดงานลอยกระทงสวรรค์ตามโรงแรมและงานวัดต่างๆ ภาพหวาดเสียวในอดีตมันโผล่ขึ้นมาเตือนใจทุกครั้งไป




http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=aitai&month=12-2007&date=23&group=63&gblog=2


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 750 26 พ.ย. 2553 (02:54)

เรื่องที่สอง ไม่ค่อยตื่นเต้น แต่ก็ทำให้ผมได้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์ เรื่องมีอยู่ว่า....


ตอนผมเรียนชั้น ป.2 แม่ผมซื้อกล้องถ่ายรูปตัวแรกมาให้ เป็นกล้องยี่ห้อ Kodak รุ่น Brownie Chiquita ใช้ฟิล์มม้วนขนาด 3 นิ้ว จำได้ว่าเป็นหมายเลขขนาด 127 เป็นกล้องแบบปัญญาอ่อนสมบูรณ์แบบ คือ แบบ Focus free ใช้หลักการกล้องรูเข็มนั่นเอง ผมก็หัดถ่ายรูปมาตลอด จนกระทั่งมาเรียนที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย




ตอนเรียนชั้น ป.6 มีครูมาฝึกสอนท่านหนึ่งชื่อ "ครูยุพิน ลำเจียก" ท่านเป็นนักศึกษาจากวิทยาลัยครูสวนดุสิตในสมัยนั้น ท่านมาสอนวิชาวิทยาศาสตร์ สอนสนุกมาก มีการทดลองที่สนุกตื่นเต้น โอกาสหน้าจะเล่าให้ฟังอีก ท่านมีส่วนทำให้ผมรักวิชาวิทยาศาสตร์มากขึ้นอีกมากมาย ก่อนท่านจะฝึกสอนจบ ผมก็ขอถ่ายรูปท่านด้วยกล้องดังกล่าวข้างต้นเพื่อเป็นที่ระลึก เป็นภาพขาว-ดำ ถ่ายตรงบริเวณมุมตึก หน้าห้องของ"ครูปัญหา" ดังแสดงให้เห็นดังรูป เปรียบเทียบกับภาพโรงเรียนในปัจจุบัน



การทดลองตอนหนึ่งที่ครูยุพินได้ทดลองให้ดูคือ การต้มน้ำให้เดือดโดยใช้ถ้วยกระดาษ ครูยุพินพับกระดาษเป็นกระทงขนาดเล็ก เทน้ำลงในกระทงแล้ววางบนตะแกรงแล้วใช้ไฟลน จนกระทั่งน้ำเดือดโดยที่กระดาษไม่ไหม้ไฟ ตอนนั้นผมรู้สึกตื่นเต้นมากระคนกับความสงสัยว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น ครูยุพินเล่าเหตุผลว่าเมื่อกระดาษได้รับความร้อนจากไฟ ก็จะส่งต่อความร้อนไปยังน้ำ ความร้อนสูงสุดที่กระดาษได้รับก็คือไม่เกิน 100 องศาเซ็นติเกรด (สมัยก่อนเรียกแบบนั้น) เป็นความรู้ใหม่ที่ผมตื่นเต้นมาก



จากความรู้ใหม่ที่ได้รับมาสดๆร้อนๆ ยังอยู่ในความทรงจำของผมตลอดเวลา อยู่มาวันหนึ่งขณะที่ผมทำธุระในห้องน้ำ สังเกตเห็นหลอดไฟในห้องน้ำ ลองสัมผัสดูรู้สึกว่าร้อน ก็เลยคิดต่อไปได้ว่า เราน่าจะทำให้หลอดไฟนี้เย็นได้โดยใช้หยดน้ำช่วยถ่ายเทความร้อน เหมือนที่ครูยุพินแสดงให้ดู ผมก็เลยลองเอาน้ำหยดลงไปบนหลอด ขณะที่นั่งปลดทุกข์พลางดูหลอดไฟไปพลาง ดูอยู่ไม่นานนัก หลอดไฟก็แตกโพล๊ะ มืดตื๋อ กลัวเกือบตาย ก็เลยได้เรียนรู้ว่า ผิวแก้วตรงบริเวณที่มีหยดน้ำจะเย็น แต่ผิวแก้วบริเวณอื่นจะร้อน ทำให้แก้วขยายตัวไม่เท่ากัน หลอดแก้วจึงแตกได้ ความรู้เรื่องนี้เป็นประโยชน์แก่ผมในเวลาต่อมาเมื่อเรียนปริญญาโท เกี่ยวกับการสร้างหัววัดรังสีไกเกอร์เคาน์เตอร์ใช้เองในประเทศไทย


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 751 26 พ.ย. 2553 (14:30)

ขอประชาสัมพันธ์หน่อยครับ



เมื่อเช้านี้ อรทัยโทรศัพท์มาแจ้งข่าวว่า เพื่อนร่วมรุ่นพลับพลาชัย (โดยเฉพาะห้องครูบุญเหลือ) จะมีการจัดพบปะสังสรรค์กันที่ โรงแรมนารายณ์ เป็นแบบบุพเฟ่ครับ เวลา 11-13 น. วันอาทิตย์ที่ 28 พฤศจิกายน 2553 เพื่อนๆนักเรียนพลับพลาชัยที่อยากมาพบปะกันก็เชิญนะครับ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 752 29 พ.ย. 2553 (11:17)

ดร.แขชนะ ต้องอธิบายได้


http://www.learnsanook.info/?tag=harry-potter



ในลิงค์นี้มีภาพสามมิติอยู่หลายภาพ
อยากทราบว่า ภาพสามมิติ แบบนี้ เขาทำกันอย่างไร
เราจะทำเล่นเองได้หรือไม่-อย่างไร
(ในเมื่อมีคอมพิวเตอร์ที่สามารถคัดลอกรูปภาพและจัดวางได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว)


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 753 29 พ.ย. 2553 (11:34)
221409

พิมพ์กระทู้เสร็จ คิดว่า มันจะต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้
แล้วก็ลองทำดู

ไชโย  ทำได้แล้ว


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 754 29 พ.ย. 2553 (14:45)

ผมจบจาก ส.พ.ช. เหมือนกันครับ ไม่นึกว่าจะมาเจอรุ่นพี่ในเวบบอร์ดนี้เลย (เป็นสมาชิกใหม่ด้วย)

แต่ผมพึ่งจะจบจากวัดพลับพลาชัยเมื่อไม่กี่ปีมานี้เอง สารสัมพันธ์(42)

ตอนนี้ศึกษาอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ^^


mrpig
ร่วมแบ่งปัน5 ครั้ง - ดาว 50 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 755 29 พ.ย. 2553 (17:05)
221477

ดูให้ดี พยายามให้สายตาไปโฟกัสที่หลังจอภาพ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 756 29 พ.ย. 2553 (17:07)
221478

ข่วยนับหน่อยมีกี่แถว


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 758 29 พ.ย. 2553 (17:20)
221480

พูดกันว่า คนที่ยืนหน้าสุดเป็นนางงามจักวาลนะ
อยากทราบว่าคนที่เท่าไร นับจากไหน


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 759 1 ธ.ค. 2553 (02:50)

การมองเห็นภาพสามมิติเป็นคุณสมบัติพิเศษของสัตว์ที่อยู่ในกลุ่ม Primate ที่มี 2 ตา



สามารถเห็นภาพได้จากมุมมอง 2 มุมมอง สมองส่วนที่เรยกว่า Optical Thalamus
จะเก็บสะสมประสบการณ์มองเห็นแต่เยาว์วัย แล้วตีความออกมาว่ามีความลึก



พิจารณาการมองภาพสองภาพ คือ ภาพที่ 1 และ ภาพที่ 2 โดยให้ตาซ้ายมองภาพที่ 1 และตาขวามองภาพที่ 2 ตรงวงกลมสีขาว ลากเส้นนำสายตาไปบรรจบกัน เป็นภาพโฟกัสปรากฏให้เห็นพร้อมกันทั้งสองตา แต่ถ้ามองที่วงกลมสีแดง เส้นนำสายตาจะลากไปรวมกันโฟกัสเป็นภาพปรากฏเป็นวงกลมสีแดงวงเดียวเห็นทั้งสองตา จะพบว่าภาพปรากฏชขงวงกลมสีขาวและสีแดงจะอยู่คนและตำแหน่ง วงกลมสีแดงจะอยู่ข้างหน้าวงกลมสีขาว จะเห็นได้ว่า ถ้าระยะห่างระหว่างวงกลมสีแดงในภาพที่ 1 และภาพที่ 2 มีขนาดสั้นกว่าระยะห่างของวงกลมสีขาว จะเกิดภาพปรากฏว่าสีแดงจะอยู่ข้างหน้าวงกลมสีขาว



และในทำนองเดียวกัน ถ้าระยะห่างระหว่างวงกลมสีแดงในภาพที่ 1 และภาพที่ 2 มีขนาดยาวกว่าระยะห่างของวงกลมสีขาว จะเกิดภาพปรากฏว่าสีแดงจะอยู่ข้างหลังวงกลมสีขาว



 



ลองพิจารณาภาพถ่ายแบบสามมิติจริง จะเห็นว่า ระยะห่างระหว่างหน้าคน (ลูกศรสีน้ำเงิน) และระยะห่างระหว่างยอดไม้ด้านหลัง (ลูกศรสีแดง) มีขนาดไม่เท่ากัน ระยะห่างระหว่างหน้าของ 2 ภาพสั้นกว่า ดังนั้นเราก็จะเห็นหน้าคนอยู่หน้าทิวทัศน์ข้างหลัง



ลองทำภาพรวมโดยใช้ไฟล์ GIF โดยให้ทิวทัศน์หลังคาบ้านด้านหลังคงที่



เปรียบเทียบกับภาพรวมโดยใช้ไฟล์ GIF โดยให้หน้าคนคงที่


 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 760 1 ธ.ค. 2553 (11:17)

อันที่จริงยังมีวิธีการดูอีกแบบหนึ่งที่เรียกว่า Crossed eyes viewing คือมองแบบทำตาเหล่นั่นเอง คือเอาภาพวางสลับที่กัน แล้วให้สายตามองข้ามภาพตัดกัน เกิดเป็นภาพสามมิติได้เช่นเดียวกัน วิธีนี้อาจมองง่ายและสบายตากว่า เพราะคนเราทำตาเหล่ง่ายกว่าทำตาถ่างดูภาพ วิธีนี้ใช้มองดูด้วยตาเปล่า หากใช้อุปกรณ์ช่วยที่เรียกว่า Stereoscope ต้องวางรูปแบบที่กล่าวถึงตอนต้น



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 761 1 ธ.ค. 2553 (21:21)

คิดแล้วว่า ดร.แขชนะ ต้องรู้เรื่องนี้อย่างละเอียด
และเพิ่งรู้ Crossed eyes viewing

จากภาพในความเห็นเพิ่มเติมที่ 758  
นางงามจักรวาลคือคนที่ 5 จากซ้าย  และทุกคนจะอยู่หลังจอภาพ

แต่ Crossed eyes viewing นางงามจักรวาลคือคนที่ 7 จากซ้าย  และทุกคนจะอยู่หน้าจอภาพ (ใกล้จมูกเรา)เหมือนจะจับตัวได้


ขอบคุณ ดร.แขชนะ ครับ
อ้อ  แล้ว Stereoscope นี่เป็นยังไง ครับ ทำเล่นเองได้ไหม


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 762 2 ธ.ค. 2553 (01:00)

หากจะพูดถึงเรื่อง Stereoscope นั้น ผมจะขอเล่าเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ฟังสักเล็กน้อย



ย้อนหลังไปสมัยที่ผมเรียนชั้น ป.6 ที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย สมัยนั้นทางโรงเรียนได้จัดให้นักเรียนได้มีโอกาสเข้าชมนิทรรศการของโรงเรียนและสถาบันการศึกษาต่างๆที่นำมาจัดแสดงในงานแสดงศิลปะหัตถกรรมนักเรียนประจำปี ผมได้มีโอกาสไปกับเพื่อนรักคนหนึ่งมีชื่อว่า "กิ้มเซ้ง แซ่กัว" (ดังรูป) ในงานนิทรรศการครั้งนั้นไม่มีนิทรรศการใดที่ทำให้ผมประทับใจเท่านิทรรศการของ "วิทยาลัยเทคนิคทุ่งมหาเมฆ" ในสมัยนั้น (ดูรูป)เป็นนิทรรศการของนักศึกษาพวกช่างรางวัด ที่ได้นำเอา "Stereoscope" มาจัดแสดงในงาน จำได้ว่าเป็นภาพถ่ายทางอากาศของตึกในกรุงเทพ ผมตื่นเต้นมากที่ได้มองเห็นยอดตึกพุ่งขึ้นมาราวกับจะทิ่มแทงตา มันทำให้ผมทั้งตื่นเต้นและฉงนสงสัยเป็นอย่างยิ่ง พวกพี่ๆนักศึกษาได้อธิบายให้ฟัง แต่ฟังแล้วก็ไม่เข้าใจ ปล่อยให้ผมสงสัยและอยากรู้ตลอดมา


หลังจากนั้นมาผมก็ติดตามศึกษาเรื่องราวเกี่ยวกับภาพสามมิติมาตลอดระยะเวลาเกือบ 40 ปี จึงทำให้ผมได้เรียนรู้วิธีการต่างๆเกี่ยวกับภาพและหนังสามมิติแบบต่างๆมากมาย มีโอกาสได้จัดนิทรรศการภาพสามมิติให้สมเด็จพระเทพฯทอดพระเนตรหนึ่งครั้ง และมีโอกาสจัดการอบรมและนิทรรศการต่างๆทั้งประเทศและต่างประเทศหลายครั้ง ในปี พ.ศ.2520 ผมได้เขียนบทความเรื่อง"ทำกล้องดูภาพสามมิติ (Stereoscope)" ไว้ในวารสาร"วิทยาศาสตร์ไทย" เขียนไว้สามสิบกว่าปีมาแล้ว สำนวนต่างๆอาจแลดูแปลกตาบ้างตามวัยและยุคสมัยครับ ลองอ่านดูก่อนนะครับ แล้วผมจะมาเพิ่มเติมวิธีทำและรายละเอียดอื่นๆในโอกาสต่อไป







 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 763 2 ธ.ค. 2553 (15:15)

อ๋อ  อย่างนี้นี่เอง
เคยเห็นแล้วเหมือหลายสิบปี นอกจากพ่อค้าเร่ ขายของใช้ประจำบ้านแปลกๆใหม่ๆ  แม้แต่การรับจ้างถ่ายรูป กรอฟัน แล้ว ยังมีพวกที่นำกล้องให้คนจ้างส่องดูภาพ 
คนจ้างดูเยอะเลยครับ  ภาพก็ไม่ได้สวยหรือแปลกประหลาดมากนัก มันก็ภาพวิวธรรมดาๆนี่เอง หรืออาจจะเป็นรูปสัตว์ที่ค้นรู้จักดี แต่ไม่เคยเห็นตัว เช่นเสือ

ที่คนแย่งกันจ้างดูเพราะ คนดูก่อน ผิดหวัง(แทนที่จะได้ดูของดีกว่านี้) จึงหลอกคนต่อๆไปให้อยากดูและเสียเงินเหมือนตัวเอง

ต่อมาคนที่ดูตอนหลัง จึงบอกคนอื่นๆว่าไม่มีอะไรที่น่าสนใจ
แต่คนก็ไม่เชื่อ ดีหรือไม่ดีจะต้องเห็นกับตา จึงต้องยอมเสียเงินค่าจ้างดู

ผมก็อยากดูบ้าง แต่ไม่มีเงินจึงอดดู 


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 764 2 ธ.ค. 2553 (16:46)
221835

ภาพ 3 มิติ (ทำเป็นแล้ว)
วิธีดู
จ้องภาพ ให้สายตาไปโฟกัสทีหลังจอ  เพื่อให้ภาพทั้งสองซ้อนทับกันตรงกลางจอ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 765 2 ธ.ค. 2553 (20:24)

คนที่เพิ่งหัดดูใหม่อาจจะยากมากที่จะบังคับตาให้เห็นเป็น 3 ภาพ โดย 2 ภาพซ้ายขวาเป็นภาพ 2 มิติ
ภาพกลางเป็นภาพ 3 มิติ

แนะนำให้เอาสมุดมาเล่มหนึ่ง วางตั้งฉากกับจอตรงเส้นกลางระหว่างภาพทั้งสอง
สันสมุดตรงกับดั้งจมูก
ทำให้ตาขวาเห็นภาพขวาภาพเดียว ตาซ้ายเห็นภาพซ้ายภาพเดียว
แล้วทีนี้ก็บังคับสมองให้รวมภาพสองภาพเป็นภาพเดียวกันให้ได้

ขอให้เมื่อยกล้ามเนื้อตากันทุกคนนะครับ


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 766 3 ธ.ค. 2553 (01:54)

ขอกลับมาเล่าเรื่อง "วีรกรรมเสี่ยงตาย" อีกสักเรื่องหนึ่ง


ขอย้อนกลับไปพูดถึงความเห็นที่่ 567-570 เกี่ยวกับการทำวิทยุแร่เล่นสมัยเด็ก



สมัยที่ยังเป็นเด็ก ยังไม่มีความรู้เกี่ยวกับไฟฟ้ามากนัก หลายอย่างก็คิดแบบเด็กๆ ผมคิดว่าถ้าต่อสายอากาศยาวมากๆ จะได้ยินเสียงชัดเจน ก็เลยคิดต่อไปว่า ปลั๊กไฟมีการเดินสายไปยาวๆตามบ้านต่างๆตลอดจนไปยังเสาไฟฟ้านอกบ้าน น่าจะช่วยทำหน้าที่เป็นสายอากาศได้ และเพื่อป้องกันไม่ให้ไฟดูดเพราะครบวงจร เราก็ใช้ต่อสายอากาศเข้ากับปลั๊กไฟเพียงข้างเดียว มันคงไม่ดูดเพราะไม่ครบวงจร (คิดเอาเอง) ดังรูป พอต่อเสร็จสรรพ ก็นอนฟังบนเตียงซึ่งขาไม่ถึงพื้นดิน ฟังสบายใจ ขณะที่กำลังหมุนหาคลื่นวิทยุโดยจับตัว Condenser ที่ปรับค่าได้ซึ่งทำด้วยโลหะ ขาก็ก้าวลงจากเตียงสัมผัสพื้นดิน เท่านั้นเอง !! ก็โดยไฟดูด หงึกๆๆๆ เกือบตาย



มาทราบต่อมาว่า ปลั๊กไฟบ้านเราทั่วไปมีสองสาย ซึ่งเป็นไฟฟ้ากระแสสลับ สายหนึ่งจะมีไฟ Line (L) อีกสายหนึ่งไม่มีไฟ Neutral (N) แต่อันที่จริงการต่อสายไฟควรมีสายดิน (Ground) ด้วยเพื่อป้องกันไฟรั่วโดยบังเอิญ ถ้าสังเกตให้ดี ปลั๊กไฟ 2 รูนี้มักมีขนาดไม่เท่ากัน รูใหญ่เป็นสายที่ไม่มีไฟ (Neutral) ส่วนรูเล็กว่าเป็นสายที่มีไฟ (Line) ปลั๊กตัวผู้ของเครื่องใช้ไฟฟ้าบางชนิดก็มักมีขนาดหัวปลั๊กไม่เท่ากัน ขาปลั๊กข้างที่ให้เสียบกับรูที่ไม่มีไฟจะมีขนาดใหญ่กว่า ดังแสดงในรูป สายไฟที่ใช้ก็มักทำเป็นสี เพื่อให้จำได้ง่าย คือ สายดิน หรือ Ground มักใช้ Green สายที่ไม่มีไฟใช้สีขาว ส่วนสายที่มีไฟใช้สีดำ


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 767 3 ธ.ค. 2553 (12:54)

เคยสังเกตไหมว่า
อยู่ดีๆ ไฟดับทั้งบ้าน หลอดไฟไม่ติด ตู้เย็น วิทยุ ทีวี และคอมพิวเตอร์ หยุดทำงาน
เมื่อทดสอบไฟที่เต้าเสียบ มีไฟทั้งสองรู


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 768 3 ธ.ค. 2553 (13:01)

เคยเห็นประจำครับ เต้าเสียบ UPS ของผมมีไฟทุกรูเลยครับ แม้ว่าไฟจะดับทั้งบ้าน (กวนๆ) ฮา!


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 769 3 ธ.ค. 2553 (21:32)

มีคนสงสัยไหมครับ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 770 3 ธ.ค. 2553 (22:54)

จริงๆแล้วลักษณะแบบนี้ผมยังไม่เคยเห็นครับ แต่ก็น่าจะพิจารณาต่อไปว่า สายไฟนอกบ้านยังมีไฟหรือไม่ หรือไฟฟ้าของเพื่อนบ้านยังมีไหม อาการนี้น่าจะเป็นที่ระบบไฟฟ้าในบ้านมากกว่า


เมื่อสี่สิบปีก่อนสมัยที่ผมเรียนหนังสือที่อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย ระบบไฟฟ้ายังไม่ค่อยดี ไฟตกอยู่เรื่อยๆ พ่อผมต้องไฟซื้อหม้อแปลงเพิ่มไฟมาใช้ ตอนไฟตก หลอดไฟไม่ติด วิทยุ(สมัยก่อนใช้แบบหลอด) ทีวีไม่ทำงาน แต่ที่เต้าเสียบ เมื่อเอาไขควงวัดไฟมาตรวจจะเห็นว่าเต้าเสียบยังมีไฟอยู่ครับ แต่นี่คงเป็นคนละกรณีกับที่คุณNpEduถามมาแน่ 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 772 4 ธ.ค. 2553 (14:10)
221982

ปกติ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 773 4 ธ.ค. 2553 (14:12)
221983

ฟิวส์เส้นที่มีไฟ ขาด


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 774 4 ธ.ค. 2553 (14:19)
221984

ฟิวส์เส้นที่ไม่มีไฟ ขาด
แบบนี้เครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งบ้าน ใช้ไม่ได้ เพราะไม่ครบวงจร
ที่เต้าเสียบ มีไฟทั้งสองรู เพราะ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 775 5 ธ.ค. 2553 (02:22)

เวลาเราเอารถยนต์ไปซ่อม หรือติดต่องานที่เกี่ยวกับรถยนต์ ช่างมักจะถามว่า "กท ของคุณเบอร์อะไร" มันหมายถึง "เลขทะเบียนรถยนต์ของคุณหมายเลขอะไร" นั่นเอง


ผมจำได้ว่า ได้ยินพ่อ หรือใครๆพูดถึงป้ายทะเบียนรถยนต์ว่า "กท เลขนั้น กท เลขนี้" สมัยก่อนนี้ช่วง พ.ศ. 2501 พ่อผมมีรถอยู่คันหนึ่งยี่ห้อซีตรอง เป็นรุ่นแบบโบราณมาก ดังแสดงในรูป ไฟเลี้ยวของรถคันนี้ตลกมากคือ จะเป็นแท่งพลาสติกมีไฟติดอยู่ที่ข้างประตู พอเวลาจะเลี้ยว พ่อเปิดไฟเลี้ยว แท่งพลาสติกนี้ก็จะกระดกขึ้นมา พอปิดไฟเลี้ยว แท่งพลาสติกไฟเลี้ยวก็จะหดลงไป


คนมักจะพูดกันติดปากเวลาบอกเลขทะเบียนรถ มักบอกว่า กท .... ซึ่งต่อมาก็ใช้กัน จนคำว่า กท หมายถึงป้ายทะเบียนรถ



รูปนี้พี่สาวผมจับให้ผมนั่งบนรถพ่อ บอกให้ผมยกหัวแม่มือทำทีบอกว่า "ยอด" ถ่ายเมื่อวันที่ 20 สิงหาคม 2501 อายุราวๆ 4-5 ขวบ ผมยังจำเหตุการณ์นั้นได้ดี ป้ายทะเบียนรถยนต์ของพ่อเป็นพื้นสีดำตัวหนังสือและตัวเลขสีขาว กท 90_4 จำตัวเลขได้ไม่ครบ แต่จำได้ว่า มีตัวเลข 4 ตัว



ตอนหลังพอผมเข้าเรียนที่โรงเรียนวัดพลับพลาชัย พ่อก็เปลี่ยนรถใหม่เป็นยี่ห้อ TOYOTA 700 คราวนี้ป้ายทะเบียนมีอักษรย่อของอำเภอกำกับด้วย และมีตัวเลข 5 ตำแหน่ง ผมจำได้ว่า ป้ายทะเบียนของเราคือ กท ร 11335 พ่อบอกว่า  กท หมายถึงกรุงเทพ (สมัยนั้นยังเรียกว่า จังหวัดพระนคร) ตัว ร เป็นอักษรย่อของอำเภอที่รถยนต์คันนั้นขึ้นทะเบียนสังกัดอยู่ ในที่นี้คือ อำเภอ "บางรัก" ตอนนั้นเราซื้อรถกับบริษัทโตโยต้า ตั้งอยู่ที่อำเภอบางรัก ยังไม่ได้โอนรถมาอยู่ที่ อำเภอป้อมปราบศัตรูพ่ายที่เราอาศัยอยู่ 


ช่วงเวลาไม่นาน อะไรต่างๆก็เปลี่ยนไปมากมาย ป้ายทะเบียนรถยนต์นั่งส่วนบุคคลเปลี่ยนจากพื้นดำตัวเลขขาว มาเป็นพื้นขาวตัวเลขดำ และอื่นๆอีกมากมาย แม้แต่เบอร์โทรศัพท์สมัยก่อนนี้ ตอนที่ผมเข้าเรียนที่วัดพลับพลาชัย หมายเลขโทรศัพท์บ้านเรามีเพียง 5 ตัว คือ 25826 ได้ยินแม่พูดเสมอว่า หมายเลข โทร 5 8 โทร 6 ผมถามแม่ว่า ทำไม่ไม่บอกว่า 2 5 8 2 6 กลับใช้คำว่า "โทร" แทนหมายเลข 2 แม่บอกว่าเวลาเราสนทนาทางโทรศัพท์ แล้วต้องการบอกตัวเลข คนมักจะสับสนกับคำว่า สอง หรือ สาม หากได้ยินไม่ถนัดก็มักจะได้เลขผิดไป จึงนิยมใช้คำว่า "โทร" แทนเลข สอง จะได้ไม่ใกล้เคียงกับคำว่า สาม เช่นเดียวกับ หมายเลข 11 หรือ 21 หรือ 31 ... ทางทหารเรือจะใช้คำว่า สิบหนึ่ง ยี่สิบหนึ่ง หรือ สามสิบหนึ่ง เพราะหากเราใช้คำว่า "เอ็ด" มันจะฟังดูคล้ายๆ "เจ็ด" จึงทำให้ผิดไปได้ ยิ่งหากใช้ในทางการทหารแล้วต้องการความแม่นยำ ต่อมาไม่นานมีการเปลี่ยนแปลงหมายเลขโทรศัพท์ใหม่ เป็นเลข 6 หลัก โทรศัพท์บ้านผม ก็ต้องเปลี่ยนจาก 25826 เป็น 812703 คนละเรื่องเลย คนที่เคยติดต่อเลขเดิมก็สับสนกันอยู่พักใหญ่ และอีกไม่นานก็เปลี่ยนเป็นเลข 7 หลัก แต่คราวนี้ดีหน่อย คือไม่เปลี่ยนไปมาก เพียงแต่เพิ่มเลข 2 เข้าไปข้างหน้าคือ 2812703 แต่ปัจจุบันระบบโทรศัพท์เปลี่ยนเป็น 8 หลักแล้ว


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 776 5 ธ.ค. 2553 (10:33)

2501-5 = 2496
2554-2496=58 
===========================
อยากทราบทุกเรื่องเกี่ยวกับ กุ้ยหลิน (พร้อมภาพประกอบ)
ต้นไม้ใบหญ้า
สัตว์ กิ้งก่า นก หนู ปู ปีก
ทิวทัศน์ ไร่ นา สวน ตึกราม บ้านช่อง
ผู้คน พลเมือง ชาวบ้านร้านตลาด
ชีวิตความเป็นอยู่ ภาษา ขนบธรรมเนียมประเพณี วัฒนธรรม




NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 777 5 ธ.ค. 2553 (11:19)

ต้องขอขอบคุณ คุณNpEduสำหรับความเห็นที่ 772-774 จะเป็นประโยชน์มากสำหรับครูที่สอนเกี่ยวกับไฟฟ้าครับ   


เรื่องที่เกี่ยวกับกุ้ยหลินผมเคยเขียนไว้บ้างแล้ว แต่ไม่อยากเขียนอะไรเพิ่มเติมในวิชาการ.คอม นอกจากกระทู้นี้ครับ




เรื่องเล่าจากเมืองกุ้ยหลิน   http://www.vcharkarn.com/vcafe/171275


คณะอาจารย์จากขุขันธ์และยะลาประชุม-ดูงานที่กุ้ยหลิน  http://www.vcharkarn.com/vcafe/172102


http://www.212cafe.com/boardvip/view.php?user=cm99&id=1365



แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 778 5 ธ.ค. 2553 (12:27)

เอ  เรื่องไฟฟ้า ดูด-ไม่ดูด  นี่มันยังไง

เรื่องที่เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์รอบตัว(ทั้งใกล้และไกล)
ต้องยกให้ผม
ในฐานะเป็นคนขี้สงสัย  และชอบศึกษา

แต่...ในฐานผู้มีความรู้ซอกเล็กซอกน้อย ทุกแง่ทุกมุม
ต้องยกให้ ดร.แขชนะ กับ อ.นิรันดร์
-----------------------------------------

สงสัยมานาน ว่าไฟฟ้าที่ดูดและไม่ดูด  ขึ้นอยู่กับอะไร
ต่อไปนี้เป็นทั้งสมติฐาน ข้อสรุป และข้อสงสัย(ปนกัน)
1.ต้องเป็นไฟกระแสสลับเท่านั้นจึงจะดูด เช่น
ไฟจากแบตเตอรีรถยนต์ไม่ดูดเพราะเป็นไฟกระแสตรง
2.ต้องมีแรงดัน(โวลต์)สูงจึงจะดูด กระแสสูงจะไม่ดูด 
เช่น ไฟจากตู้เครื่องเชื่อม แรงดันต่ำ กระแสสูง ไม่ดูด

ไฟจากเครื่องตียุง ไฟจากกระบองไฟฟ้า ไฟจากวงจรทำเสียงออด(ใช้ถ่านไฟฉาย) ก็สามารถดูดได้ 

3. เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีสายดิน (ถ้าไฟรั่ว)จะไม่ดูดคน เพราะกระแสไหลลงดิน

4. เอ  ถ้าเรายืนอยู่บนคานหรือพื้นที่ทำด้วยแผ่นเหล็กที่มีเสาฝังลึกลงไปในดินแล้วมีสายไฟฟ้ามาพาดกับเหล็กไฟจะดูดเราไหมหนอ ในเมื่อไฟฟ้าสามารถไหลลงดินได้อยู่แล้ว เรื่องอะไรมันจะไหลขึ้นมาสู่ตัวเราซึ่งไม่มีทางต่อไปไหนไม่ได้อีกแล้ว

5. ปลาช่อน ว่ายอยู่ในน้ำ  เมื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าลงไปในน้ำ ปลาช่อนก็ตาย ทำไม กระแสไฟฟ้าไม่ไหลผ่านจากน้ำลงไปที่โคลนแฉะแล้วก็ลงดินไปเลยล่ะ
ทำไมมันหวลขึ้นมาผ่านตัวปลา

6. จากข้อ 5. ปลาช่อนตาย ทำไมปลาซิวปลาสร้อย ปลาน้อยปลาเล็กไม่ตายล่ะ

7. นกจับที่สายไฟ หรือกระรอกที่ไต่สายไฟ
ทำไมไม่ถูกไฟดูด (ตอบ เพราะสายไฟมีฉนวนหุ้ม)
แต่เคยเห็นนกจับที่สายไฟฟ้าแรงสูงที่ไม่มีฉนวนหุ้ม
ก็ไม่ดูดนี่นา

8.ช่างไฟบางคน ขณะต่อไฟ จับสายไฟตรงที่ไม่มีฉนวนหุ้มเฉยเลย ทั้งๆที่สายไฟนั้นมีไฟ


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 779 5 ธ.ค. 2553 (15:12)

ชอบรูปในความเห็น 777 จังเลย

ไม่แน่ใจว่าจะตอบพี่ np ทีละข้อดีหรือตอบรวม ๆ ไปถึงจะดี

ระบบการทำงานของร่างกายสิ่งมีชีวิต ไม่ว่าคน หรือปลา ที่มีระบบประสาท
จะต้องถูกสั่งงานด้วยไฟฟ้า
เซลประสาทของคนนั้นก็คล้ายกับสายไฟฟ้า แต่แตกต่างกันที่วัสดุครับ
สายไฟฟ้าทำด้วยโลหะ นำไฟฟ้าด้วยการเคลื่อนที่ของอิเล็กตรอน
แต่เซลประสาทนำไฟฟ้าด้วยการแลกเปลี่ยนอนุภาคไฟฟ้าผ่านผนังเซล

การที่ร่างกายถูกไฟดูดก็คือ การเคลื่อนไหวของกระแสไฟฟ้าในร่างกาย
ผิดไปจากปกติ(หรือปรกติก็ได้) หากผิดไปนิดหน่อย หากกลับคืนสภาพเดิมได้ก็ไม่พอเป็นไร
แต่ถ้าผิดปกติไปมากก็อาจจะไปแล้วไปเลย

การไหลของกระแสไฟฟ้าในตัวนำไฟฟ้า เกิดได้จากในตัวนำไฟฟ้ามีสนามไฟฟ้า
สนามไฟฟ้าจะไปดึงหรือผลักให้อนุภาคไฟฟ้าเกิดการเคลื่อนที่และทำให้เกิดกระแสไฟฟ้าได้ครับ

เมื่อเราสัมผัสกับขั้วไฟฟ้า จะทำให้เกิดสนามไฟฟ้าในตัวเราและเกิดความต่างศักย์ไฟฟ้าบนตัวเราได้
ขนาดของความต่างศักย์ขึ้นอยู่กับสนามไฟฟ้าและระยะทางในแนวของสนามไฟฟ้า
ปลาตัวใหญ่จะมีขนาดของความต่างศักย์มากกว่าลูกน้ำตัวเล็ก ๆ

นอกจากนั้น ปริมาณกระแสไฟฟ้าที่ผ่านตัวยังขึ้นกับขนาดของพื้นที่หน้าตัดด้วย
ปลาตัวใหญ่พื้นที่หน้าตัดมาก กระแสไฟฟ้าก็ผ่านได้มากกว่าลูกน้ำที่มีขนาดเล็ก

ในร่างกายของสัตว์มีสื่อนำไฟฟ้าได้ดีกว่าน้ำเปล่าครับ(เป็นธรรมชาติที่ต้องทำให้เกิดกระแสประสาท)
ดังนั้น เมื่อสิ่งมีชีวิตแช่น้ำอยู่ เหมือนกับตัวต้านทานที่ต่อขนานกัน
ร่างกายมีความต้านทานน้อยกว่า กระแสไฟฟ้าก็จะเลือกเคลื่อนที่ผ่านมากกว่าน้ำเปล่า

แต่ตัวเล็กไม่ใช่ว่าจะไม่ถูกไฟช็อตนะครับ
ไม้ตียุงเป็นตัวอย่างให้เห็นว่าตัวเล็กก็ถูกไฟช็อตตายได้
แต่ไม้ตียุงก็เพิ่มความต่างศักย์สูงขึ้นไปเป็นพันโวลต์เชียวนะครับ


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 780 5 ธ.ค. 2553 (15:20)

เป็นความเข้าใจผิดอย่างหนึ่งที่ว่าไฟฟ้ากระแสตรงไม่ดูด

ไฟฟ้าที่ดูดหรือไม่ขึ้นอยู่กับความต่างศักย์
หากความต่างศักย์สูงประมาณ 50 V ไม่ว่าไฟตรงหรือไฟสลับก็ดูดได้ครับ
แต่ไฟแบตเตอรีนั้นสูงประมาณ 12 - 24 V จึงไม่ดูด

แต่ก็ยังมีองค์ประกอบอื่นด้วยครับ
เช่นแต่ละคนมีความต้านทานไฟฟ้าไม่เท่ากัน
บางคนถูกไฟดูดง่าย บางคนถูกไฟดูดยาก
ผมเคยปีนเสาไฟฟ้าหน้าบ้านแล้วถูกไฟดูดอยู่บนนั้น
พิเรนมาก ๆ โชคดีมากที่ไม่ตาย
ส่วนใหญ่ไม่ถูกไฟดูดตายก็ตกลงมาตาย
อาจเป็นเพราะผมเล่นกับไฟฟ้ามาแต่เด็ก ค่อนข้างชินกับการถูกไฟดูดพอสมควร

บางคนถูกไฟดูดแล้วควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่บางคนก็คุมได้
แต่ผมคิดว่า ไม่ลองดีกว่า เพราะส่วนใหญ่คุมไม่ได้แล้วก็จะตาย


นิรันดร์
ร่วมแบ่งปัน27127 ครั้ง - ดาว 1014 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 781 5 ธ.ค. 2553 (18:09)

ขอเสริมอาจารย์นิรันดร์เป็นข้อๆดังนี้ครับ


1.ต้องเป็นไฟกระแสสลับเท่านั้นจึงจะดูด เช่น
ไฟจากแบตเตอรีรถยนต์ไม่ดูดเพราะเป็นไฟกระแสตรง



ก่อนอื่นต้องเข้าใจกันก่อนว่า การที่เรารู้สึกว่าไฟดูด ก็คือกล้ามเนื้อมีการหดตัวเมื่อถูกกับไฟฟ้าที่มีความต่างศักย์ค่าหนึ่ง ซึ่งไม่ว่าจะเป็นกระแสตรงหรือกระแสสลับมันก็ดูดได้ครับ แต่กระแสสลับจะทำให้กล้ามเนื้อหดและคลายตัวสลับกัน ส่วนถ้าเป็นกระแสตรงจะรู้สึกว่ากล้ามเนื่อกระตุกเพียงครั้งเดียว แต่ถ้ากระแสไหลผ่านร่างกายเกิน 500 mA ก็อาจทำลายกล้ามเนื้อให้เป็นอัมพาตไปเลยก็ได้


การที่เรียกว่าไฟฟ้าดูดนั้น อันที่จริงก็คือเมื่อเราเอามือไปจับบริเวณที่มีไฟแรงสูง กล้ามเนื้อจะหดตัวเนื่องจากกระแสไฟฟ้าที่ไหลผ่าน เราไม่สามารถควบคุมกล้ามเนื้อได้ดังเดิม ดังนั้นเมื่อเราจับสายไฟฟ้าที่มีไฟ จึงจับค้างอยู่อย่างนั้นเนื่องจากควบคุมไม่ได้ จึงดูเหมือนถูกไฟดูดให้มือค้างอยู่ที่เดิม


2.ต้องมีแรงดัน(โวลต์)สูงจึงจะดูด กระแสสูงจะไม่ดูด 
เช่น ไฟจากตู้เครื่องเชื่อม แรงดันต่ำ กระแสสูง ไม่ดูด


อย่างที่อาจารย์นิรันดร์ว่าไว้ครับ ว่าเป็นความเข้าใจผิดอย่างหนึ่งที่ว่าไฟฟ้ากระแสตรงไม่ดูด หากความต่างศักย์สูงประมาณ 50 V ไม่ว่าไฟตรงหรือไฟสลับก็ดูดได้ครับ แต่ไฟแบตเตอรีนั้นสูงประมาณ 12 - 24 V จึงไม่ดูด ความจริงถ้าไฟโวลต์สูง และจ่ายกระแสต่ำก็ดูดได้ครับ


ไฟจากเครื่องตียุง ไฟจากกระบองไฟฟ้า ไฟจากวงจรทำเสียงออด(ใช้ถ่านไฟฉาย) ก็สามารถดูดได้


เครื่องเหล่านี้แม้จะใช้ถ่านไฟฉาย แต่ข้างในมีวงจร Oscillator สร้างไฟฟ้ากระแสสลับแล้วถูกแปลงไฟให้มีความต่างศักย์สูง ผมลองวัดค่าความต่างศักย์ของไม้ตียุง ปรากกฏว่าเป็นไฟฟ้ากระแสตรงที่มีค่าประมาณ 1650 โวลต์ (แต่กระเพื่อมเล็กน้อย) ลองเอาหลอดนีออนมาทดสอบกด ปิด-เปิด ปรากฏว่าหลอดนีออนสว่างขั้วเดียวเนื่องจากเป็นไฟฟ้ากระแสตรง ดูเพิ่มเติมใน >>> สนุกกับไฟฟ้าสถิต




3. เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีสายดิน (ถ้าไฟรั่ว)จะไม่ดูดคน เพราะกระแสไหลลงดิน


แน่นอนอญุ่แล้ว



4.
เอ 
ถ้าเรายืนอยู่บนคานหรือพื้นที่ทำด้วยแผ่นเหล็กที่มีเสาฝังลึกลงไปในดินแล้ว
มีสายไฟฟ้ามาพาดกับเหล็กไฟจะดูดเราไหมหนอ
ในเมื่อไฟฟ้าสามารถไหลลงดินได้อยู่แล้ว
เรื่องอะไรมันจะไหลขึ้นมาสู่ตัวเราซึ่งไม่มีทางต่อไปไหนไม่ได้อีกแล้ว


นั่นน่ะสิ


5.
ปลาช่อน ว่ายอยู่ในน้ำ  เมื่อปล่อยกระแสไฟฟ้าลงไปในน้ำ ปลาช่อนก็ตาย ทำไม
กระแสไฟฟ้าไม่ไหลผ่านจากน้ำลงไปที่โคลนแฉะแล้วก็ลงดินไปเลยล่ะ
ทำไมมันหวลขึ้นมาผ่านตัวปลา
ความจริงมีกระแสไฟฟ้าไหลในน้ำก็จริง แต่น้ำไม่ใช่ตัวนำไฟฟ้าที่ดี โดยปกติน้ำในบ่อไม่บริสุทธิ์อยู่แล้ว มีแร่ธาติต่างๆละลายอยู่ สามารถทำให้น้ำนำกรแสได้ ตรงไหลมีประจุมาก หรือไอออนในน้ำมากก็จะมีกระแสไฟฟ้าไหล ในตัวปลาซึ่งทำงานด้วยประจุไฟฟ้าจึงมีกระแสไฟฟ้าไหลได้มากกว่าน้ำรอบนอก ตามที่อาจารย์นิรันดร์ได้กล่าวมาแล้ว


6. จากข้อ 5. ปลาช่อนตาย ทำไมปลาซิวปลาสร้อย ปลาน้อยปลาเล็กไม่ตายล่ะ


อาจารย์นิรันดร์ตอบแล้ว


7. นกจับที่สายไฟ หรือกระรอกที่ไต่สายไฟ
ทำไมไม่ถูกไฟดูด (ตอบ เพราะสายไฟมีฉนวนหุ้ม)
แต่เคยเห็นนกจับที่สายไฟฟ้าแรงสูงที่ไม่มีฉนวนหุ้ม
ก็ไม่ดูดนี่นา


ที่ไม่ดูดก็เพราะ ประจุไฟฟ้าเข้าไปในตัวนกแต่ไม่ครบวงจร ก็ไม่มีกระแสไฟฟ้าไหลในตัวนก หรือเช่นมีเด็กยืนอยู่บนแหล่งจ่ายประจุไฟฟ้าที่มีค่าความต่างศักย์นับหลายหมื่นโวต์ ประจุไฟฟ้าจะเข้าไปในตัวเด็ก และมักจะไปอยู่ที่ปลายแหลม เช่นที่เส้นผม เนื่องจากประจุเหมือนกัน จะผลักกัน ผมก็เลยฟูออกมา แต่เด็กไม่เป็นอะไร เพราะไฟฟ้าไม่ครบวงจร



สำหรับนกนางแอ่นที่เกาะอยู่บนสายไฟแรงสูงเปลือย ขนไม่ฟูเพราะเป็นไฟฟ้ากระแสสลับ



8.ช่างไฟบางคน ขณะต่อไฟ จับสายไฟตรงที่ไม่มีฉนวนหุ้มเฉยเลย ทั้งๆที่สายไฟนั้นมีไฟ


ที่เป็นเช่นนี้เพราะร่างกายคนเรามีค่าความต้านทานไฟฟ้าไม่เท่ากัน ใครที่มีความต้านทานสูง กระแสก็จะไหลในร่างกายน้อยตามกฏของโอห์ม


แม้แต่คนๆเดียว แต่ละส่วนของร่างกายก็จะมีค่าความต้านทานไม่เท่ากัน ด้วยเหตุนี้เองจึงมีผู้คิดสร้างเครื่องมือดูภาพภาคตัดขวางของร่างกายโดยอาศัยการวัดค่าความต้านทานของร่างกายตามจุดต่างๆ ที่เรียกว่า Electrical Impedance Tomography


Electrical impedance tomography - Wikipedia, the free encyclopedia




แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 782 5 ธ.ค. 2553 (20:35)

สมัยก่อนนี้ เราไม่มีวันพ่อ-วันแม่แห่งชาติ วันที่ครอบครัวผมถือว่าสำคัญคือวันคล้ายวันเกิดของพ่อและแม่



เมื่อก่อนนี้ผมเคยเห็นพ่อสูบบุหรี่ ก็เลยจะหาของขวัญวันเกิดให้พ่อที่เพ่อจะใช้ได้ ผมถือโอกาสทำการฝีมือส่งครูเป็นกล่องใส่บุหรี่ มีฝาปิด บนฝาจะมีที่สำหรับใส่กลักไม้ขีดไฟด้วย เพราะสมัยนั้นยังไม่มีไฟแช็กที่สะดวกเหมือนปัจจุบัน โดยใช้ไม้เลื่อยฉลุ ขัดอย่างดี ทาน้ำมันเคลือบเงา แล้วส่งครู พอครูตรวจให้คะแนนเสร็จสรรพ ก็เอาไปมอบให้พ่อเป็นของขวัญเกิด ตอนนั้นพ่อกับแม่ผมอยู่ที่เวียงจันทน์ พอเอาของขวัญไปให้พ่อ พ่อบอกว่าเลิกสูบบุหรี่แล้ว อีกทั้งแม่ยังบอกว่า ถึงใส่บุหรี่ก็ใส่ไม่ได้ เพราะกล่องมีขนาดเล็กใส่ได้เฉพาะบุหรี่มวนเล็กที่ไม่มีก้นกรอง แต่พ่อก็ยิ้มแล้วบอกขอบใจ คนที่เอาไปใช้จริงๆก็คือแม่ เอาไว้ใส่พวกแหวน ต่างหูและเข็มกลัดที่ใช้ประจำ


 


แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 783 5 ธ.ค. 2553 (21:17)

ขณะนี้ กำลังดูพลุและโคมลอยอยู่ สวยงามมาก


พลุนั้นผมเองเคยทำมาแล้ว แต่เป็นพลุเสียง
ถ้าเป็นแสงก็เป็นดอกไม้ไฟ

วิธีทำดอกไม้ไฟของผมก็คือ ใช้เหล็กผลาน(ไถ)เก่าๆ
ทุบให้ละเอียดแล้วนำไปคั่วในกระทะให้ร้อนนิดหน่อย
ยกลงแล้วออกห่างเตาไฟ โรยผลกำมะถันลงไป กำมะถันจะหลอมเหลวและเคลือบเม็ดเหล็กเอาไว้
คนอย่าหยุดจนกว่าจะเย็น(มิฉะนั้นจะติดกันเป็นก้อนใหญ่)

นำของผสมนี้ไปกรอกลงในกระบอกไม้ไผ่ที่มีไม้เหลากลม(โคนใหญ่ ปลายเล็ก)เป็นแกนกลาง


ของผสมจะอยู่รอบๆแกนกลาง อัดให้แน่น (ถ้าแน่นมากจะดึงแกนกลางไม่ออก)
เมื่อเต็มแล้ว ดึงแกนกลางออก แล้วใส่ดินปืน(สำหรับทำบั้งไฟ)อัดให้แน่นแทนที่แกนกลาง
เมื่อเต็มแล้ว อุดหัวท้ายด้วยดินเหนียวให้แน่น
เจาะรูใส่สายชนวนแล้วนำไปฝังดินอย่างน้อยครึ่งหนึ่งแล้วจุด

โคมลอยก็เคยทำ  เคยปล่อย  แต่ไม่เคยติดตามว่า...
(ขอโอกาสถามเสียเลย) 
1. มันจะไปตกที่ไหน 
2.ก่อนตก ไฟจะดับหรือไม่

มีอยู่ครั้งหนึ่ง เมื่อปล่อยขึ้นไปแล้วลมแรงมากไฟไหม้กระดาษแล้วตกลงมากลางนาข้าว(ที่ออกรวงแล้ว)ของชาวบ้าน  แต่โชคดีที่ใบข้าวยังเป็นสีเขียวอยู่และพื้นยังมีน้ำขังอยู่จึงเสียหายไม่มาก

และพร้อมนี้ขอถือโอกาสถามว่าลูกโป่งที่ปล่อยไปในพิธีเปิดงานต่างๆ มันไปตกที่ไหน


NpEdu
ร่วมแบ่งปัน215 ครั้ง - ดาว 155 ดวง

ความเห็นเพิ่มเติมที่ 784 5 ธ.ค. 2553 (21:48)

ลูกโป่งสวรรค์ที่ปล่อยในพิธีเปิดงานต่างๆที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อแก็สหมดแล้วเศษของลูกโป่งที่ตกบริเวณทะเล ทำให้สัตว์ทะเล เช่น เต่าและวาฬเป็นจำนวนมากเข้าใจผิดคิดว่าเป็นอาหาร เศษลูกโป่งพวกนี้จะเข้าไปอุดตันในกระเพาะอาหาร กำจัดออกจากร่างกายของสัตว์เหล่านี้ก็ไม่ได้ ทำให้พวกมันกินอาหารก็ไม่ได้ จึงทำให้มันอดอาหารตาย เป็นบุญกุศลแก่ผู้ทำพิธีเปิดงานยิ่งนัก !




แขชนะ
ร่วมแบ่งปัน6448 ครั้ง - ดาว 451 ดวง

จำไว้ตลอด

ความเห็นเพิ่มเติม วิชาการ.คอม
ชื่อ / email:
ข้อความ

กรุณาล๊อกอินก่อน เพื่อโพสต์รูปภาพ และ ใช้ LaTex ค่ะ สมัครสมาชิกฟรีตลอดชีพที่นี่
กรอกตัวอักษรตามภาพ
ตัวช่วย 1: CafeCode วิธีการใช้
ตัวช่วย 2: VSmilies วิธีการใช้
ตัวช่วย 3: พจนานุกรมไทย ออนไลน์ ฉบับราชบัณฑิต
ตัวช่วย 4 : dictionary ไทย<=>อังกฤษ ออนไลน์ จาก NECTEC
ตัวช่วย 5 : ดาวน์โหลด โปรแกรมช่วยพิมพ์ Latex เพื่อแสดงสมการบนวิชาการ.คอม